NOT

De vakbeurs voor alle vormen van onderwijs trekt ook dit jaar weer hordes leraren naar Utrecht. Met tassen vol demo-materiaal en goedkope schoolspullen gaan professionals en studenten aan het einde van de dag weer naar huis. Het is ieder jaar weer fascinerend om onderwijzend Nederland in een aantal beursgebouwen bij elkaar te zien.
Dit jaar ga ik voor de eerste keer als onderwijsadviseur naar de Jaarbeurs om te zien wat er voor nieuws te zien is op onderwijsgebied.
Ik neem ook Nam Jai mee in mijn achterhoofd. Ik wil namelijk kijken of ik materiaal kan vinden dat ik kan gebruiken voor de school in Manila, die ik deze zomer zal bezoeken.

Manila.......daar hebben Suzanne en ik namelijk eergisteren tickets voor geboekt !

Het Lot

Net als vorig jaar heb ik een staatslot gekocht.

En net als toen heb ik met mezelf een afspraak gemaakt;

Als ik een aanzienlijke prijs win (vanaf E.500,-) gaat de helft naar Nam Jai.

Misschien dat het lot van dit jaar wel iets spannends voor me in petto heeft.

Mijn moeder had gelijk

Vroeger dacht ik dat zij de enige was die het zei; dat ik moest denken aan de arme mensen in Afrika. Dat wij geen honger hadden, maar trek. Ik kan me nog wel herinneren hoe ik me daar als kind en opgroeiende tiener aan kon irriteren. Jahaaa, ik wist wel dat die mensen -alleen de uitdrukking al- het slecht hadden en ik mijn zegeningen iedere dag zou moeten tellen, maar toch.....

Met de jaren is mijn perspectief op de wereld wat dat betreft behoorlijk veranderd. De zomers met Nam Jai in de rugzak, de mensen die ik heb gesproken; het heeft me doen inzien dat het punt van mjin moeder terecht was. Ik ben er overigens ook achter gekomen dat het een punt is
dat blijkbaar in het 'Grote Handboek voor Moeders' staat, want leeftijdsgenoten hebben , zo ontdekte ik in de loop der jaren, een vergelijkbare ervaring opgedaan in hun jeugd.

Toch blijf ik me ook erg bewust van de realiteit van het hier en nu. Al zou ik anders willen, er is voor mij geen ontkomen aan. En ondanks alle mensen die het minder goed hebben dan ik, heb ik veel aan mezelf gedacht. De eerste EHBO-regel haal ik onder valse voorwendselen van stal.
'Let op gevaar, voor jezelf, zodat er niet nog meer slachtoffers vallen.'

Een gevaar, hoe overkomelijk ook, was de kans dat ik niet in mijn huis zou kunnen blijven wonen. De idee dat ik zou moeten verhuizen gaf me rusteloze nachten en na een korte ontkenningsfase kwam ik in actie. De afgelopen maanden heb ik uitgezocht wat ik moest doen om in mijn appartement te kunnen blijven wonen. De plek waar ik me alweer zo'n drie jaar thuis voel. Een van de dingen die geregeld moest worden was een taxatie van de woning. Een nieuwe ervaring voor me en ik voelde me er toch een beetje ongemakkelijk bij. Een vreemde over de vloer die moet gaan beoordelen hoeveel mijn thuis waard is. Hij loopt wat rond, stelt een paar vragen en tussendoor passeren nog wat koetjes en kalfjes in ons gesprek. Na krap een uur is hij vertrokken, mij achterlatend met de boodschap dat hij mij het taxatierapport en de rekening op zal sturen.

Ik kan nu zeggen, de uitspraak 'Zalig zijn de onwetenden' is niet op mij van toepassing geweest de afgelopen dagen. Toen ik gisteren halverwege de trap omhoog de grote witte envelop tussen de post tegenkwam, moest ik mezelf dwingen om rustig de deur open te doen en eerst even mijn jas op te hangen. De uitslag bleek boven verwachting te zijn en ik heb een half uur lang met interval diep gezucht. So far so good.

En zo voel ik weer de behoefte om uit het raam te kijken naar de rest van de wereld die er ook nog gewoon bleek te zijn. Ik denk aan een ex-collega die het over Nam Jai heeft gehad met een vrijwilliger van Care. Ik plaats een poll op de Nam Jai Hyves-pagina met de vraag welk land Nam Jai volgende zomer zou moeten bezoeken. De atlas staat nog in de kast, maar lonkt steeds vaker naar me als ik op de bank zit en geen aflevering van de West Wing aan het kijken ben.
En mijn nichtje wil misschien meer weten over de stichtingen die ik met Nam Jai ben tegengekomen, vanwege een opdracht voor school over ontwikkelingshulp.

Terwijl de goedheiligman in het donker over de daken rijdt om kinderen blij te maken en ouders overuren laat draaien, denk ik aan de mogelijkheden die ik heb om mijn energie te gebruiken voor Nam Jai. Er is veel veranderd de laatste tijd, maar ik kijk door de donkere winterdagen heen alweer uit naar de komende zomer. Het einde is in zicht, Nam Jai maakt zich weer klaar. Ik ga weer naar een ander land, in augustus volgend jaar.

Sinterklaas is hier

De laatste restjes Sint Maarten-snoep zijn amper verdwenen, of een nieuwe Sint maakte dit weekend alweer zijn opwachting. In Almere, of all places, is de goedheiligman met zijn pieten aangekomen in Nederland. Terwijl de winkels al vol liggen met kerstversiering, is de discussie over het al dan niet hebben van zwarte ofwel gekleurde pieten weer opgelaaid. En in het nieuws wordt de vraag gesteld of Sinterklaas ook last heeft van de financiële crisis en dus minder cadeautjes kan uitdelen. Wel met kerst en niet op 5 december? Ik mag hopen dat kinderen zich met dergelijke problemen niet bezighouden. Voor hen gelden belangrijker vraagstukken:
- Bestaat hij eigenlijk wel?
- Komt de echte Sint bij mij thuis langs dit jaar?
- Hoe krijgen die pieten het in hemelsnaam voor elkaar om iets in mijn schoen te doen, want de deur zit op het nachtslot en een schoorsteen hebben we niet?

Inquiring minds need to know...

In de tussentijd zullen kleuters op veel scholen boten knutselen, liedjes oefenen en pakjes inpakken om de onrustige kinderhartjes nog sneller te laten kloppen. Dieuwertje deed daar moeiteloos al een aanzet toe, door te berichten dat Sint Nicolaas misschien niet eens het land zou binnenkomen. Alsof de kinderen niet al genoeg slapeloze nachten zullen hebben de komende twee weken.

Van een leerkracht hoorde ik laatst dat er kinderen zijn die dit jaar nog een ander probleem hebben. Zij worstelen met de vraag; Wat zet ik op mijn verlanglijstje dit jaar?
De folders van speelgoedwinkels zijn doorgekeken en op internet is er al virtueel gewindowshopped. Het valt echter niet mee om een respectabele lijst op te stellen als je bijna alles al hebt. Een interessant dilemma.

Ze zouden eigenlijk een brief moeten schrijven aan de Sint, om zijn advies te vragen. Ik vraag me af wat hij zou zeggen.

Martinus bij Amiens

De weersverwachtingen voor morgen zijn niet bepaald ideaal voor een kind om met een zelfgemaakte lampion met bijpassend lampje door de straten te trekken.
Toch zullen veel ouders hun kinderen morgen warm inpakken en de deuren langsgaan om liedjes te zingen in de hoop op een zoete beloning. Voor mij persoonlijk een reden om een paar uur elders door te brengen als de rondgang begint.

En dat allemaal vanwege een jongeman die zo rond het jaar 400 bij de stadspoorten van Amiens besluit om zijn mantel te delen met een bedelaar die zelfs geen kleding heeft om zich warm te houden. Een man die niet lang daarna een visioen heeft die hem doet besluiten om zich te laten dopen. Wat volgt is een heiligverklaring in de volgende eeuw met een feest in de Middeleeuwen dat voornamelijk gericht is op armen en kinderen. De armen die de huizen langs mogen om daar om een aalmoes te vragen.

Zie je het nu al voor je in de grote steden?; De armen die op de avond van 11 november langs de huizen gaan om, zonder dat ze er voor moeten zingen, een aalmoes zouden krijgen van de bewoners. Ik moet zeggen dat deze christelijke traditie in ons land, zich op een wel heel bijzondere manier heeft ontwikkeld. Los van het feit dat veel arme mensen zich absoluut niet zouden vernederen door de deuren langs te gaan, betwijfel ik of er veel mensen de deur überhaupt open zouden doen als er een groepje vreemden aan zou bellen. Het zou voor mij wel een overweging zijn om thuis te blijven, al geef ik toe dat ook ik niet zomaar iedereen binnen zou laten, terwijl ik een zak met appels zou pakken. We leven in bijzondere tijden.

Iedere week gebeurt het me wel dat ik me afvraag of mijn zomerplannen zin hebben. Als ik op het journaal de berichten zie van een ingestorte school in Haïti, of hoor over weer een orkaan die over de Cariben jaagt en slachtoffers maakt, kruipen die gedachten mijn hoofd binnen terwijl ik mijn tanden poets.

Maar toch kies ik ervoor om ter nagedachtenis van Martinus positief te blijven denken. Met zijn mantel heeft hij niet kunnen veranderen dat de man arm was. Hij heeft er niet voor kunnen zorgen dat de man geen honger meer had. Wat hij wel deed is precies waar Nam Jai voor staat;

Oprechte vriendelijkheid en hulpvaardigheid voor anderen, zonder dat er iets tegenover hoeft te staan.

Deze week gaat een vriendin van mij op vakantie naar Thailand. Ik heb haar gevraagd om op zoek te gaan naar de batikshop die als het goed is nog bestaat in Khao Lak. Mede door de bijdrage van Nam Jai is dit bedrijfje opgestart en bijna vier jaar later werken daar mensen voor een betere toekomst. En dat zonder dat iemand er zijn jas voor heeft hoeven delen.