De 13e maand

Al een paar weken geleden lag ik in bed te bedenken wat ik allemaal wel niet kon kopen als ik in december de 'eindejaarsbonus' zou krijgen. Kleding, een externe harde schijf, nieuwe schoenen, een docking station voor mijn i-pod; het zou haast moeilijk worden om te kiezen.

Het duurde nog een paar dagen voordat ik het idee kreeg om een deel van het geld te gebruiken voor een kerstbonus voor het weeshuis 'Mardi Siwi', waar wij deze zomer op bezoek waren.
Zo gedacht, zo gedaan. Het geld ging via stichting Flowgi naar het weeshuis voor een kerstlunch. Erita zou het verder voor ons regelen.

Vrijdag 22/12:
Ik krijg via de mail het bericht dat over een half uur de kerstlunch bij Mardi Siwi gaat beginnen. Een paar minuten later heeft Amis Christoffel aan de lijn, die de leiding heeft bij Mardi Siwi. Ze zijn heel blij met het kerstpakket dat ze hebben gekregen. Behalve de kerstlunch heeft Erita met Faï ook nog 2 gitaren en sportspullen gekocht. Met een goed gevoel streep ik in mijn hoofd wat kado's door op mijn eigen verlanglijst.

Foto's online!

Het is me nog niet gelukt om geduldig alle foto's hier op de weblog te zetten, maar ze zijn wel al online te bewonderen.
Ga naar de fotopagina van Amis ( http://pg.photos.yahoo.com/ph/amisboersma/my_photos) en klik op de FlowgiJogja-map.
Zodra ik weer even de tijd neem probeer ik ook hier foto's toe te voegen.

Gotong royong

Het is alweer bijna een week geleden dat Tri, Ria en Fai ons naar het vliegveld in Yogya brachten (Agus was al op de campus in de weer en smste later zijn excuses). Het was jammer dat we afscheid van ze moesten nemen. Nu dat we al een paar dagen op Bali zitten te luieren, bezinkt het allemaal langzaam. Wat we gedaan hebben, was goed. Het was fijn dat we het samen deden met leuke, competente mensen. Ook nu nog onderhouden we contact met Ria en Fai, die eergisteren nog een sms-je stuurden dat ze geld over hebben. Omdat de donaties nog altijd blijven komen, hebben we ze gevraagd te inventariseren wat er nu nog nodig is. Uiteraard houden we ook u, gewaardeerde lezer, op de hoogte. Vandaag zullen ze de 38 paar schoenen bij TK Combongan afleveren en foto's krijgen van de nieuwe muren van het huis van de juf. Omdat Flowgi haar niet kan helpen met het vervoeren van de bamboe muren, zal ze moeten vertrouwen op 'gotong royong'.

Feitelijk betekent 'gotong royong' niet meer dan elkaar helpen. In moeilijke tijden is dat wat men doet. Nu, na de aardbeving, betekent het dat familie helpt de tent voor school op te zetten (zoals bij Combongan), dat op zondag de hoopjes stenen en aarde van de zijkant van de weg geschept worden, dat de ene familie bij de andere inwoont. In alle gesprekken met Yogyakartanen komt het minimaal een keer voorbij; de becak rijder, de schooldirectrice, de serveerster - 'gotong royong' doen ze allemaal. Het helpt ze doorgaan.

Tijdens mijn eerste colleges Indonesisch in Leiden, werd uitgebreid uiteengezet hoe Indonesie uitgaat van processen als 'musyawarah' en 'mufakat' (overleg en overeenstemming), wat het belang is van de staatsideologie 'Pancasila' en dat hierin het begrip 'gotong royong' niet weg te denken is. 'Gotong Royong' , voor elkaar iets doen, klonk voor mij toen net zo indrukwekkend als ' heitje voor een karweitje' of ' voor wat hoort wat'. De afgelopen weken heb ik pas ontdekt dat 'gotong royong' niet slechts in Sukarno's nationalistische retoriek voorkomt: het bestaat echt!

CK Combongan,

De dag begint met een ritje langs een plaatselijke meubelwinkel.
Ria heeft gisteren namelijk al gewinkeld en materialen besteld voor de kleuterschool.
We halen een opklapbed op die de leerkrachten graag willen hebben voor een kleine slaapkamer. In de auto liggen al allerlei schoolspullen die ook op de verlangslijst stonden. Het schoolbord dat we kopen is wel besteld, maar nog niet klaar, net zoals een kast om alle spullen goed in op te kunnen bergen.
Volgeladen komen we dit keer zelfs eerder dan gepland aan bij Combongan. Het moet niet gekker worden. De kinderen zijn braaf allemaal puzzeltjes aan het maken. Het doet me goed om te zien dat de nieuwe tent inderdaad is opgezet en de kinderen onder iets betere omstandigheden kunnen werken. Tussen het foto's maken door doe ik als dwaze leerkracht nog een poging om Ria te overtuigen van de voordelen van vrij spelen. Op een mat die we hebben gekocht zouden een paar kinderen heerlijk kunnen spelen met de blokken die nog in het lokaal staan. Ook met twee leerkrachten is dat toch nog even een brug te ver.

De kinderen drinken nog een bekertje water en krijgen nog wat pakjes melk en snoep dat we over hebben van de funday. Gelukkig vinden ze ons niet meer zo eng als de eerste keer als ze een voor een hand komen geven. Ze klauteren achterop de brommers en fietsen van de moeders die de hele ochtend naast de tent hebben zitten wachten en verdwijnen om de hoek.
De kleintjes hebben niets gemerkt van de consternatie van een paar minuten eerder toen oud-president Megawati met gevolg in donkere auto's voorbij kwam flitsen.

Als we nakletsen met de leerkrachten (waarbij vooral de anderen praten en ik heel geïnteresseerd luister), krijgen we via Ria de vraag of we de leerkrachten ook privé kunnen helpen. Door de aardbeving is er van hun huis namelijk alleen nog het fundament over. Ze willen heel graag bamboe-muren neerzetten, maar hebben ook daar de middelen niet voor. Uit onze post 'onvoorzien' halen we 40 euro en maken zo weer het verschil. Het is zo eenvoudig en voelt zo goed, telkens weer.
Als we even later op uitnodiging dapper een glas kokossap wegwerken bij het huis van de hoofdjuf is dat goede gevoel weer moeilijk vast te houden. Er staat vrijwel geen huis in de buurt meer overeind en het is indrukwekkend om te zien hoe iedereen hier leeft tussen de restanten van wat ooit hun huis was. De dochter van de juf vertelde Amis bij de kleuterschool al dat ze niet verdrietig hoeft te zijn: "We still smile and we are strong."
Als we afscheid nemen krijgt Amis van de dochter nog een speld als kado. Iets weggeven als je zelf al zo weinig hebt; respect. Als we langzaam wegrijden zet ik de muziek hard aan en tover een glimlach op mijn gezicht. Ik wil in ieder geval met een positieve uitstraling uit het zicht verdwijnen.

'Bye Bye! Take care! Good luck!'

Sunday Funday!

De planning was om 8.00u verzamelen bij de school.
Dat het uiteindelijk 8.45u wordt, verbaast me niet echt meer.
Op het veld bij school lopen al meer dan 100 kinderen rond die op de auto af komen rennen als wij het veld oprijden. We hebben nog niets klaargezet en moeten nog afspraken maken over wie wat gaat doen. Ik doe nog een poging om taken te verdelen in een schooltent, maar nadat de afspraken zijn gemaakt gaan de meesten toch hun eigen gang. Ondertussen zie ik al een paar ballen over mijn hoofd heen vliegen. Ben blij dat de gymleerkracht van mijn school in Amsterdam er niet is om te zien hoe we dit organiseren.

Na een kwartier beginnen er toch groepjes kinderen te ontstaan die druk bezig zijn met verschillende activiteiten. Agus laat zich van zijn goede kant zien aan het volleybalnet en één van de vrijwilligers van de universiteit heeft twee enthousiaste teams laten starten bij de Spongebobrace, waarbij de sponsen worden leeggeknepen in de flesjes aan het einde van het parcours. Ze worden luid aangemoedigd door klasgenoten. Paaltjesvoetbal verderop zou eigenlijk nog wat begeleiding behoeven, maar ach ze lijken er veel lol aan te beleven.
Onder een afdak zitten zo'n 20 kinderen samen met een student en Amis relaxed in de schaduw te tekenen. Ze lijken zich braaf te houden aan de technische tekenlessen die ze op school gehad hebben. Eén jongetje doet het net even anders; hij tekent een hoge golf en op de achtergrond is onmiskenbaar de rokende vulkaan Merapi te zien. Een muur van zijn huis tekent hij met groen, omdat die muur nu gemaakt is van bamboe.
De Indonesische variant van kopspijkers test ondertussen de kennis van de oudere leerlingen in één van de noodtenten. Ze zijn fanatiek ondanks de hoge temperatuur.

Hoogtepunt van de ochtend is natuurlijk het eten. De lunchboxes worden aan de kinderen uitgedeeld en binnen 10 minuten zit iedereen nu op de grond in de schaduw lekker te eten. Ik red ondertussen de volleybal en bjipassend net, badmintonspullen en losliggend materiaal van kinderen die het niet helemaal op juiste waarde inschatten. Ik geef ze mee aan twee dames van de Kelopakgroep die op de 17e nog een funday gaat organiseren. Ze kunnen de spullen vast goed gebruiken.

Met een heuse medaille-uitreiking wordt de dag afgesloten. Ik voel me net een hotshot bij de Olympische spelen als ik de zoete beloning om de nek hang van winnaars, die aan de hand van nauwgezet bijgehouden scorelijsten naar voren worden geroepen. Nog even zingen en dan een zakje snoepgoed voor onderweg. Binnen 10 tellen is er geen kind meer te bekennen.
De tekenmaterialen overhandigen we aan de leerkrachten met een woord van dank voor hun komst.
's Avonds gaan we met z'n allen nog uit eten. Lucy, van Flowgi, had ons met en bezoek verrast en trakteert de hele club op een diner bij restaurant Wong Solo. Het wordt een hele gezellige afsluiting van een topdag.

Als we weer in het guesthouse zijn plof ik moe neer op bed. Binnen 5 minuten slaap ik.