Daarheen leidt de weg....

Morgenavond vliegen we naar Indonesië.
Na een familiebezoek in de buurt van Bandung gaan we door naar Yogyakarta.
Zodra we daar in de Prawirotamanwijk een guesthouse hebben geregeld, kunnen we aan het werk met de mensen van stichting Flowgi. Vandaag waren we nog even op bezoek bij Ronald Flokstra, oprichter van Flowgi, en zijn vrouw Lucy. Behalve een lekker Indonesische bami trakteerden zij ons ook op verhalen over het werk en de visie van de stichting.

We mochten ook een atlas van Indonesië lenen en thuis heb ik de plaats opgezocht waar wij zullen gaan helpen.

Bantul
Bantul ligt in het district van Yogyakarta. In deze regio wonen ongeveer 800.000 mensen.
Als je vanuit Yogya naar de kust rijdt kom je in Bantul terecht.
Het is een streek (Ind.:Kabupaten); met een bestuurslaag die net onder de provincie valt. De persoon die de leiding heeft noemt men in Indonesië de 'Bupati'. De Bupati is verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van dat gebied.
In de weken na de aardbeving hebben veel mensen dan ook hulp gevraagd aan deze Bupati. Een aantal kinderen van de basisschool 'Banjardadap', waar wij naar toe gaan, heeft hem ook een brief geschreven.
De school staat in Potorono; een dorpje dat hoort bij de gemeente Banguntapan. Op het schoolplein heeft de overheid nu een grote legertent neergezet waar de kinderen les in volgen. De noodtenten die op de foto staan bij het bericht van 25 juli zijn daarom niet meer nodig.

Ben benieuwd hoe de situatie is als wij er zijn.

Rechten van de mens

Heb het net eens opgezocht, maar bij de Universele verkalring van de rechten van de mens kon ik het niet vinden. Heb het over het recht op een kans.
Dat gaven wij met Taco, Irene en Elske toen we in Khao Lak waren.
Door iedereen die ons de afgelopen tijd geholpen heeft bieden wij dat nu aan kinderen op Java en Bali.

Dit jaar zullen er klaslokalen gebouwd worden voor 62 kinderen op Bali en er zal een dak komen voor de school in Bantul. Wij kunnen helpen met het bieden van een kans. We geven de leerkrachten daar de mogelijkheden om door te gaan met hun werk in de tentlokalen waarin ze nu les geven.

Als wij vertrekken moeten zij het verder weer zelf doen. Vorig jaar was ik bang dat ik het idee zou krijgen dat ik mensen na een kort moment van aandacht weer in de steek zou laten. Dit jaar weet ik dat, dat niet het geval zal zijn.

In de jaren dat ik met kinderen werk, weet ik dat het soms om dat ene moment gaat waarop je het verschil kan maken. Dat maakt het vak ook zo mooi en geeft ook telkens de voldoening, al zit het soms even tegen. Die gedachte heb ik nu in mijn achterhoofd als ik denk aan de kinderen die we in Indonesië kunnen helpen.

Huub van der Lubbe heeft weer eens gelijk. Ik kan het niet alleen.
Vandaag wil ik bij voorbaat iedereen bedanken die ons geholpen heeft. Niet alleen met geld, maar met vertrouwen en steun voor dat wat we wilden gaan doen.
Misschien vergeet ik mensen, maar toch waag ik het er op.

Femke & Lenneke, Nico, Nurhaya, Elske, Natalie, Giovan, Fred, Marianne, Mariëtte, Bert, Lisa, Rik, Gijs, Hélène, Peter, Roos, Julia, Maddy, Bastiaan, Joanne, Hylke (vrienden en familie), Ellen, Kalo, Mar(jolijn), Taco, Irene, Fleur, Timo, Benno, Neusa, Marie, Emma, Nicole, Susan, Pieter, Josien, Niek, Hilmar, Diana, Wanja, Maaike, Gé, Marianne van Java ;), Cathelijne, Suzanne, Tan en Ruby (en Lana), Marise, Jont, Bert, de enige echte Mannen van de gang, Ad, Simone (diepe buiging), Anna, Flowgi en alle anderen die deze NamJai actie een warm hart toedragen...... BEDANKT!

Back to school

Dit is bij stichting Flowgi de naam van het project om scholen te helpen bij de start van het nieuwe schooljaar in Indonesië.

Als je op de grootste zoekmachine van internet bovenstaande titel invoert krijg je de volgende top 3:
1. De website van een party-event ergens in Nederland.
2. Een link naar een postorderbedrijf die kinderen lekker maakt voor nieuwe schoolspullen
3. Een kindersite die je tips geeft om het beste te maken van het nieuwe schooljaar

Ik zie sinds vandaag het beeld voor me van kinderen, die op elkaar gepakt zitten in een grote tent. Er staan tafels en stoelen, maar van lesgeven kan volgens mij niet veel terecht komen.
Het is één van de foto's die we via de mail van Flowgi kregen.
Het zijn beelden van Banjardadap, een basisschool in Bantul, waar we waarschijnlijk onze hulp gaan bieden. De aardbeving van bijna 2 maanden geleden heeft het schoolgebouw daar met de grond gelijk gemaakt. Van menselijke slachtoffers weet ik niets, zodat ik nog kan hopen dat daar geen sprake van is.

Eén van de bestuursleden van Flowgi, Ronald Flokstra, is bij de school geweest en heeft gekeken welke hulp er nodig is. Kees omschreef het in een mailtje als volgt:

'Het betreft een basisschool die weer helemaal van 0 moet beginnen,
om te beginnen een nieuw dak.'

Nog 2 weken en dan lopen we er zelf rond.

Next stop; Indonesië

Het duurde lang, maar ook voor basisscholen in Amsterdam is de vakantie eindelijk begonnen. Nu de laatste loodjes wat dat betreft achter de rug zijn komt er meer ruimte in mijn hoofd voor de Yogya-actie. We probeerden vandaag al Triyono, ons contactpersoon in Yogyakarta te bereiken, maar er hing teveel onweer in de lucht voor een goede verbinding. Morgen wagen we nog een poging en ondertussen zet ik wat mogelijke activiteiten op papier voor de funday.

Terwijl hier de vakantie net met open armen is ontvangen zijn de scholen in Indonesië juist weer gestart. Hulporganisaties proberen de scholen in het getroffen gebied te helpen met een nieuwe start. Het valt niet mee, omdat veel scholen geen geld hebben voor schoolspullen, als er überhaupt al een schoolgebouw is om de lessen in te geven.
Voor veel kinderen die getraumatiseerd zijn, zal school een plek kunnen worden waar wat structuur en rust kan komen. Sommige kunnen daar hopelijk even gewoon kind zijn, ondanks de ellende die ze hebben meegemaakt.

De actie 'Back to school' van Flowgi is inmiddels in volle gang. Er zijn een paar honderd scholen in de regio die op de een of andere manier hulp nodig hebben. Flowgi koos willekeurig 34 scholen om zich op te gaan richten de komende tijd. Het blijkt moeilijk te zijn om duidelijkheid te krijgen over de hulp die door andere organisaties wordt geboden. Het Flowgi-team gaat daarom met spullen en veel positieve energie op pad om ter plekke de situatie in te schatten.
Als een school al hulp heeft ontvangen wordt één van de andere scholen op de lange, lange lijst gekozen.
Ben trots dat wij daar over twee weken ook ons steentje aan kunnen bijdragen, mede dankzij alle hulp die we hier hebben gekregen.

Tsunami bij Pangandaran

Tijdens het tanden poetsen zet ik de tv nog even aan.
Op teletekst lees ik dat een 'kleine' tsunami Java heeft getroffen.

Ik schrik!
Al 's middags, lokale tijd, slaan de golven op de kust van het populaire dorp Pangandaran.
In Nederland is de dag dan net goed begonnen.
Nu pas lees ik iets over dit nieuwe drama dat Indonesië heeft getroffen.
Mond spoelen, computer aan en meer informatie proberen te achterhalen. Veel is er nog niet over te vinden. Wellicht is het conflict in het Midden-Oosten meer nieuws dan de tsunami in Indonesië, waar volgens de laatste berichten meer dan 100 mensen zijn omgekomen.

Amis typte vandaag net de laatste bijdrage voor onze weblog en schrijft:
'over twee weken vliegen wij'

We hadden het vorige week nog over de mogelijkheid om een paar dagen te relaxen op het strand bij Pangandaran. Daar blijken metershoge golven vissersboten, huisjes en hotels te hebben weggespoeld. Het is een bizarre gedachte.