Nam Jai in de publiciteit

Groep 8 op de Achthoek is druk bezig met een grote ruilactie in aanloop naar de rommelmarkt voor de goede doelen. De leerlingen kregen vorige week onderstaande opdracht:

'Iedereen in onze klas kreeg een paperclip. De opdracht was duidelijk. Ruil je paperclip. Wat je uiteindelijk hebt verkoop je op de rommelmarkt (30 mei).'
(bron: http://paperclipachthoek.googlepages.com/)

Het ruilen begon direct en in no time hadden sommige kinderen hun paperclip getransformeerd tot leren tas, dvd-speler en televisie. Dankbaar werd er gebruik gemaakt van ouders die enthousiast ruilden met hun kinderen.
Omdat de kinderen van vandaag niet snel tevreden zijn, kwam één van de leerlingen met het idee om de publiciteit te zoeken. Bellen met het Jeugdjournaal was het idee en dan vertellen over de ruilactie. Zo gezegd zo gedaan en zowaar was de redactie van het Jeugdjournaal geïnteresseerd in het verhaal.

Vandaag stonden ze zo opeens voor mijn neus. "Ja, we hadden u al een paar keer proberen te bellen, maar konden u niet bereiken." Dat zou dan komen, omdat ik mijn telefoon uit had staan in verband met de entreetoets waar kinderen mee bezig waren in de klas waar ik werkte. Maar geen probleem natuurlijk.
Kinderen van groep 8 overal vandaag geplukt (ze waren net vandaag verdeeld) en zonder blikken of blozen even het laatste half uur twee groepen in de juiste richting gestrurd.

Een aantal kinderen werd geïnterviewd, buiten werden ruilacties in beeld gebracht en ik werd ook nog bevraagd. Het uiteindelijke resultaat is vanavond om18.45 te zien op het Jeugdjournaal.
Was ik eigenlijk wel netjes geschoren, zat mijn haar wel goed, heb ik wel duidelijk verteld waar het om ging, had ik nog iets meer moeten zeggen over de goede doelen......??!?! WAAAAAAHHHHH ! !
Ik ben me opeens weer erg bewust van het feit dat een camera niet direct mijn meest relaxte kant naar boven haalt. Maar goed......ben erg benieuwd naar de reacties en het uiteindelijke resultaat.

Groeten uit Oaxaca

Vorige week kreeg ik mail uit Mexico; de foto's die ik had gevraagd kon ik online bekijken.
Nieuwsgierig ben ik op de digitale surfplank gesprongen en bekeek ik de foto's die een professionele fotograaf had gemaakt van de kinderen bij Casa Canica. Sinds deze maand hebben we meer contact met de vrijwilligers in Oaxaca en leven we steeds meer toe naar ons vertrek naar Mexico.


De Lonely Planet ligt al enkele weken naast me in bed en onlangs kreeg ik nog een reisbijbel over Mexico waar ik regelmatig in lees, voordat ik ga slapen. Vandaar dat ik deze keer wat informatie over Oaxaca wil geven.

Oaxaca

De deelstaat Oaxaca in het zuiden van Mexico is tweeëneenhalf keer zo groot als Nederland en telt 3,5 miljoen inwoners.
Na Chiapas is het tevens de armste staat van het land. In de loop der jaren zijn veel mensen uit deze staat dan ook vertrokken om elders hun geluk te beproeven. Velen kwamen terecht in de maquiladores, fabrieken van multinationals, in de grensstreek met de Verenigde Staten. De film Bordertown, met Jennifer Lopez en Antonio Banderas, geeft een redelijk beeld van het feit dat dit vooral vrouwen vaak in nog slechtere omstandigheden deed belanden.


Oaxaca is een regio waar veel Indianen wonen. Vandaar dat juist hier nog veel mensen een Indiaanse taal spreken naast het Spaans. Veel scholing hebben de meeste van hen niet gehad. 75% van de inwoners van de staat Oaxaca leeft dan ook in armoede en meer dan 20% is analfabeet. Vooral bij het vrouwelijk deel van de bevoling is dit een probleem.

De stad Oaxaca, waar 'Canica de Oaxaca' actief is, ligt in een vallei omringd door de bergen van de Sierra Madre. De stad is behoorlijk groot met ongeveer 500.000 inwoners. De omliggende dorpjes hebben een heel ander karakter en veel traditionele ambachten worden daar nog uitgeoefend.

Veel toeristen bezoeken de stad Oaxaca. Zij komen onder andere voor La Guelageutza; een groot cultureel festival waar onder andere traditionele dansen worden opgevoerd uit de verschillende regio's.

De boerenbeweging is hier van oudsher fanatiek en tot op heden wordt er fel actie gevoerd tegen de (lokale) overheid. Vorig jaar nog werd er opgeroepen om bovengenoemd festival te boycotten uit protest tegen politieacties een jaar eerder.

Oaxaca kwam wereldwijd in het nieuws in 2006, omdat een protest van leerkrachten uitgroeide tot een groot algemeen protest. Tienduizenden leerkrachten staakten onder andere voor een beter salaris en ongeveer 1 miljoen kinderen kwamen daardoor thuis te zitten.
Gouverneur Ulises Ruiz dreigde met politie en confrontaties hadden vele gewonden en zelfs een aantal doden tot gevolg.

Canica de Oaxaca

In verband met het opzetten van onze nieuwe website is het op de weblog even stil geweest, maar vandaag weer een bericht om te melden dat we een stichting hebben gekozen die we dit jaar zullen gaan steunen:

Canica de Oaxaca !



Canica de Oaxaca, A.C is een Mexicaanse non-gouvernementele organisatie, die hulp verleent aan kinderen en hun families, die verkeren in, of het risico lopen op het leven op straat in Oaxaca.

Canica de Oaxaca heeft drie projecten:
1. `Niño(a) del Mercado` (kinderen van de markt);
2. `Niña(o)s Trabajadores en la Calle` (kinderen die werken op straat);
3. `Violencia Intrafamiliar` (interfamiliair geweld).

"CANICA de Oaxaca" probeert de kinderen te plaatsen in het opvanghuis en de gezinnen te helpen. In Casa Canica mogen deze kinderen weer gewoon 'kind' zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld om; naar school gaan, spelen, voldoende gezond eten, etc.

Wij zijn blij dat we een goede stichting hebben gevonden om mee samen te werken.
Het eerste contact hadden we met de Nederlandse stichting Amigos de Canica; een stichting die is opgezet door een Nederlander die als vrijwilliger bij Casa Canica heeft gewerkt.

De komende tijd zullen we in overleg met de Nederlandse en Mexicaanse stichtingen kijken welke hulp wij kunnen bieden.

Nam Jai zoekt.....

Het internet is de uitvalsbasis voor een nieuwe zoektocht naar een stichting die we deze zomer kunnen en willen steunen. Het blijkt dit jaar geen eenvoudige klus te zijn. Er zijn veel organisaties actief in Mexico en we zijn er inmiddels achter gekomen dat er heel veel kinderen zijn die hulp hard nodig hebben. Mexico is officieel gezien wellicht geen ontwikkelingsland, maar er is veel armoede en het onderwijs is soms slecht geregeld. Er zijn dan ook behoorlijk veel organisaties die een weeshuis runnen, straatkinderen helpen en proberen om kinderen kans op een betere toekomst te geven.

Vraag is voor ons ook dit jaar waar wij goed kunnen helpen. Steunen we een grote organisatie die de zaken behoorlijk op een rijtje heeft, of richten we ons net als voorgaande jaren op een kleine stichting die zich met hart en ziel inzet, maar over te weinig financiële middelen beschikt? De keuze is heel moeilijk en er valt voor beide opties veel te zeggen.

Wat willen wij bereiken? Die vraag stellen we ons regelmatig. Wat wij doen is slechts een druppel op een gloeiend hete plaat en toch zijn wij er van overtuigd dat onze bijdrage niet zomaar zal verdampen. Onze druppel kan iemand hopelijk de moed en kracht geven om door te gaan met het goede werk dat hij of zij verricht. Onze steun kan een kind blij maken, of hoop geven voor de toekomst. Dat willen wij geloven.

We hebben nog tijd, dus voorlopig hoeven we ons nog niet druk te maken. We weten dat het geld hoe dan ook daar terecht zal komen waar kinderen er van zullen profiteren.

Onvermoede talenten

Het begint toch alweer donker te worden als ik vandaag de school verlaat. Ik check het aanwezigheidsbord, voordat ik het gebouw verlaat en zie dat twee collega's het nog later maken dan ik. Met één van hen raak ik aan de praat en als we op de fiets zitten vraagt ze naar Nam Jai. Wat de plannen zijn voor dit jaar en of we ook weer geld gaan ophalen op verschillende manieren. Na een bescheiden monoloog mijnerzijds vertelt ze dat ze ook van plan is om dit jaar tijdens koninginnedag spullen te gaan verkopen voor Nam Jai!

Ze zit namelijk bij een naaiclubje en leert de fijne kneepjes van het ware Ankergevoel. Daar bedacht ze dat het wel een leuk en goed idee was om met wat creatieve kunstwerken en wat ze nog meer achter haar bed heeft bewaard,voor ons geld te verdienen. Geen groots verhaal, maar gewoon iets dat haar wel een goed idee leek.

Zo'n gesprek kan dan nog zo heerlijk naklinken in mijn hoofd als ik thuis ben. Het doet me achter de computer plaatsnemen en een bericht op het blog zetten. Wil het haar morgen ook nog zeggen, maar ook vanaf hier: DANK JE WEL !

Jammer dat ik zelf niet even langs komen kan tijdens de verkoop op Koninginnedag om even een kijkje te nemen. Hopelijk krijgen we nog wel de foto's te zien.