Memorylane

Morgen vertrekken we naar Cambodja.
Alles ligt klaar om ingepakt te worden en de laatste prik is gisteren gehaald.
Voordat we gaan hier een terugblik op onze reis van vorig jaar.

NamjaiYogya

De stichtingen

De vakantie nadert met rasse schreden en we hebben allebei veel zin om naar Cambodja te vertrekken. Er is de afgelopen maanden behoorlijk veel geld ingezameld en de laatste 2 weken hopen we nog een aantal donaties te ontvangen. We zullen het geld daar direct goed kunnen besteden.

Voordat we vertrekken nog een verwijzing naar de twee stichtingen die we in ieder geval financieel zullen steunen.

Sala Riin Kampuchea

'Door het geven van voornamelijk Engels onderwijs op onze scholen, willen we proberen meer mensen de kans te geven om werk te vinden. Zo kunnen ze voor zichzelf en hun gezin een beter bestaan opbouwen; men heeft een grotere kans om aan de vicieuze armoedecirkel te ontsnappen en om zelfstandig het gezin te onderhouden.'

(bron: http://www.cambodia-school.org/)

Mondol op'Thom

'De Cambodjaanse kinderen verdienen uw hulp. Het kleinschalige onderwijsproject Mondol Op'thom kan niet helpen zonder uw steun. Geef de jeugd van het gehucht Kleng Leu een betere toekomst. Ons verhaal bevat slechts een druppel in de oceaan van armoede in Cambodja. Niettemin: uit een enkel eikeltje groeit de grote eik.'

(bron: http://www.orchidee-guesthouse.com/mondolopthom/)

Onthaasten

Vrijdag bleek voor een aantal mensen een onhandige dag voor yoga. Er moest toch wel gewoon gewerkt worden, in ieder geval tot 17.00u. De Yogales die Marinka voor NamJai had georganiseerd, begon daarom ook wat later. Een aantal deelnemers kwam bezweet binnen, omdat ze gehaast hadden om op tijd te zijn.

Een paar minuten later liggen we allemaal met onze ogen dicht op onze matjes en gaan we even na hoe de dag tot dan toe is verlopen. We luisteren naar de geluiden om ons heen, voordat we ons onderworpen aan wat basisbewegingen uit de yogaleer die niet zo eenvoudig blijken. Kijken hoever je kan komen tijdens het rekken en strekken blijkt soms nog confronterend. Ik krijg het persoonlijk niet voor elkaar om in balans te blijven tijdens een evenwichtsoefening. Geen frustratie, want dat geeft negatieve energie, maar op zoek gaan naar mijn eigen grenzen.

Na een uurtje yoga met Marinka voelen de deelnemers zich wel een stuk relaxter en wordt nog even nagekletst onder het genot van een kop thee of glas sap. De financiële bijdrage van de deelnemers verbetert de sfeer nog verder. Het was de laatste fun(d)raiser in het kader van onze reis naar Cambodja en een mooie afsluiting. Marinka...chapeau ! !

Heel tevreden en dankbaar kunnen we kijken naar de rimpels in het water om ons heen, die zich steeds verder lijken uit te breiden.

Nam Jai Yoga

Datum en tijdstip
Vrijdag 15 juni 2007
16:45 – 18:00

Lokatie
De Community School
Theaterzaal, begane grond.2e Jan van der Heijdenstraat 75 - 77

Kosten
Een bedrag naar eigen inzicht, geheel voor Cambodja.

Yoga
In 1994 ben ik, Marinka, met yoga begonnen en sinds 2004 volg ik de vier jarige beroepsopleiding tot hatha yogadocent; De Yoga Academie Nederland. Voor het project van Nam Jai geef ik eenmalig les. De yogales zal vooral gericht zijn op kennismaken met yoga, het losmaken en versterken van de nek de schouder en de onderrug.

Blik vooruit

Met nog een paar weken te gaan richten we onze blik steeds meer op de reis naar Cambodja.

Tot die tijd hebben we nog één fundraiser gepland: Nam Jai yoga!
Het zal de eerste keer worden dat ik aan een yogales deelneem.

In de aanloop naar ons verblijf in Cambodja groeit de nieuwsgierigheid naar het land en zijn geschiedenis. Het boek 'The Lost Executioner', van Nic Dunlop bevredigt deels de behoefte aan informatie. Het geeft een beeld van de oorslogstijd waarin het land lange tijd verkeerde. De schrijver is een fotograaf die lange tijd in Cambodja heeft gewerkt en op zoek ging naar Comrade Duch; een belangrijke persoon binnen de Rode Khmer.

Van een vriendin kregen we een dvd met een korte documentaire over het 'Landmine museum' in Siem Reap. De maker van de documentaire probeert duidelijk probeert te maken wat de gevolgen tot op de dag van vandaag zijn, door de ontelbare mijnen die door het hele land verspreid liggen. Hij brengt Aki Ra in beeld die vroeger als kind zelf de mijnen heeft gelegd langs de grens met Thailand. Diezelfde Aki Ra ruimt nu al jaren mijnen op, om iets goeds te doen voor zijn land en de kinderen die er wonen.