Een volle achterbak.....

Gisteren stond een tweede bezoek aan basisschool Banjardadap op de agenda.
Eerst reden we nog langs Toko Merah; een grote winkel waar allerlei schoolspullen worden verkocht. De avond daarvoor spraken we een Indonesiër in Yogyacafé die ons aanraadde om daar onze spullen te kopen. Het is de plek waar de 'locals' de meeste van hun spullen kopen in plaats van bij het duurdere Gramedia.
De winkel heeft twee verdiepingen en met onze boodschappenlijst banen we ons een weg door alle spullen die uitgestald zijn. We kopen pakken met schriften, pennen en mappen voor de leerkrachten van Banjardadap, een wereldbol en landkaart van Indonesië, kleurpotloden en pennen voor de funday en weeshuis Mardi Siwi, matten voor op de vloer van de kleuterschool waar we nog op bezoek gaan en nog een hele hoop meer. Ik probeer goed te letten op de prijs en klaag als een vrekkerige Hollander als we maar een paar gelpennen kado krijgen en wat korting. Bij de kassa rekenen we uiteindelijk voor nog geen 200 euro af. De achterbak zit dan al bijna vol.
We gaan verder met de auto naar de uitgever van de schoolboeken waar Agus, die zich had verslapen, al op ons zit te wachten. Voor hem staat een grote doos met schoolboeken. Omdat een vriend van hem daar werkt hebben we een goede korting gekregen en er vloeit weer geld terug in mijn speciale Flowgi-portemonnee. De bonnetjes verzamel ik ook trouw en voel me haast een echte accountant.
Opgevouwen zit Agus naast de spullen op de achterbank en met de kostbare lading gaan we weer verder. De schoolspullen worden bij Banjardadap uitgeladen en overhandigd aan de directrice van de school. Amis deelt de kadootjes aan de leerkrachten uit, die ze meteen mee naar huis nemen. Een paar kinderen van de lagere groepen die bij school rondhangen komen even in het kantoortje kijken naar de spullen die we hebben meegenomen. Volgens mij wordt het goedgekeurd.
Met de directrice overleggen we vervolgens over de schooluniformen. Alle kinderen krijgen van ons geld sportkleding die we zelf mogen gaan bestellen. We kiezen voor blauwe kleding en laten op de voorkant een hart maken met het cijfer 1 erin; 1 love.

We printen op de terugweg naar het hotel de foto's uit, zodat we morgen de foto's die we bij Mardi Siwi maakten in kunnen lijsten. Ria en Fai regelen het inlijsten voor ons en zorgen dat we niet meer betalen dan nodig is. Hun hulp de afgelopen dagen is echt super.

Het doel dat we ons in Nederland hadden gesteld is vandaag zeker gehaald; we hebben een basisschool in de buurt van Yogya echt kunnen helpen om weer een stap verder te maken.
Ik sluit de dag af in de wetenschap dat een Duitse organisatie voor een semi-permanent gebouw gaat zorgen (maar anders dan bij de Achthoek).

Er is weer hoop.

Ghifari & Mardi Siwi

In Bandung bezochten we al een weeshuis en gisteren gingen we naar Ghifari, vlakbij Gunung Merapi, en Mardi Siwi, een weeshuis hier in Yogya. In Nederland heb ik nog nooit een weeshuis van binnen gezien en kan ik niet eens bedenken of die eigenlijk überhaupt wel bestaan in Amsterdam. Hier zijn weeshuizen niets bijzonders; alleen al in Bandung zijn er 40 weeshuizen die samenwerken met elkaar.
Weeshuis Ghifari.....een oud gebouwtje dat met hulp van Flowgi deels is opgeknapt. De koeien staan iets verderop rustig in de stal. Zij maken het mogelijkdat Ghifari in de toekomst hopelijk voor een eigen bescheiden inkomen kan zorgen. Als wij aankomen blijkt dat de leidinggevende helaas net weg is om gras te halen voor de koeien, die Nederlandse namen hebben gekregen, zoals Kees en Ronald.
We maken wel kennis met een paar kinderen die net terug komen van school in hun nette uniform. Het vormt toch een vreemd contrast met het huis waar ze in wonen.

Na het bezoek aan Ghifari doen we even een stap terug door met z'n allen lekker wat te eten bij het openlucht-restaurant waar Flowgi met de vrijwilligers afgelopen zondag nog is wezen eten. Al snel staan Fai, Agus, Ria, Tri en Amis te zingen met ondersteuning van de lokale Tony Eijk. Het staat allemaal op film, dus iedereen die wil kan zelf over een tijdje zien dat Flowgi veel verborgen talenten in huis heeft.
Na deze ontspanning rijden we naar Mardi Siwi. In een behoorlijk ruim weeshuis wonen 35 kinderen samen. Ze gaan allemaal naar de middelbare school en we maken kennis met de hele club, nadat de bel is gegaan. De leiding heeft het hier goed georganiseerd.

De kinderen zitten recht tegenover ons en kijken in stilte naar de delegatie die ze voor zich zien. Sommige gezichten maken veel indruk op me. Een verlegen blik, een giechelend meisje en de norse blik die na een paar minuten aandacht verandert in een glimlach.

Ik vraag me af wat deze kinderen nou later voor werk willen doen. Ria, die Engels studeert, vertaalt mijn vraag en één voor één staan de kinderen op om zichzelf voor te stellen en antwoord te geven.
Er zijn opvallend veel dokters, verpleegkundigen en leerkrachten in de dop aanwezig in het weeshuis. Eén jongen zegt later professor te willen worden. Niet een wetenschapper die promoveert en als onderzoeker werkt, maar een man die nieuwe dingen uitvindt. In zijn geval dingen die zijn land vooruit zouden helpen.
De dromenjagers wonen blijkbaar niet alleen in Bandung en dat is goed om te horen.

Er is een plan....

We hebben na ons bezoek aan de scholen een plan gemaakt met de Flowgi-staf hier in Yogya.
Het is nu duidelijk wat we hier de komende dagen kunnen doen.
Uit de atm haalden we pakken geld, zodat Agus vast aan de slag kan en ook vandaag zullen we weer miljoenen rupiah uit de muur trekken. Het papieren reisverslag wordt aangevuld met alle bonnetjes die we netjes bewaren om ht overzicht te behouden.

Er worden boeken gekocht voor het tweede semester voor de kinderen van SD Banjardadap. Ze moeten de boeken wel per 2 kinderen delen, maar ze kunnen zo wel verder met school. Alle kinderen krijgen ook een nieuw batik-uniform die ze aan hebben op vrijdag en zaterdag.

Voor een andere basisschool, SD Assifa, organiseren we op zondag de 'Funday'. Behalv spelletjes, regelen we ook lunchboxen voor de kinderen (iedereen die op de Flowgi-sponsordag was weet wel hoe die eruit zien).
Van Erita hoorden we verder dat er een TK is, de Indonesische kleuterschool, waar veel arme kinderen zitten. We kopen voor die school spelletjes, tekenmateriaal en andere schoolspullen, voor zover we daar aan kunnen komen. De studenten die ons als vrijwilliger bijstaan, geven we soms ook een kleine financiële vergoeding voor al hun hulp.
Hopelijk hebben we nog geld over om wat tijdschriften, een voetbal en volleybal te kopen voor het weeshuis 'Mardi Siwi', waar we gisteren waren. Met relatief weinig geld kan je hier behoorlijk wat kopen, dus we hebben goede hoop.

Yogyakarta


Na het afscheid van de familie in Cimahi, zijn we met de trein afgereisd naar Yogya.
In de Prawirotamanwijk hebben we een prima guesthouse gevonden (terimah kasih paps&mams). Bij het guesthouse hebben we een paar vrijwilligers van Flowgi ontmoet. Triyono (Tri) is de coördinator van de meeste Flowgi-activiteiten, Fai is onze chauffeur en steun en toeverlaat dezer dagen en staat ons samen met Agus bij, tijdens onze bezoeken aan verschillende basisscholen in de omgeving.

De stad heeft de draad inmiddels weer opgepakt en het dagelijks leven begint weer vorm te krijgen nu ook de scholen zijn begonnen. De toerist die het niet wil zien, kan zonder veel moeite voorbijgaan aan de bergjes puin die je overal tegenkomt en je stilzwijgend doen herinneren aan de ellende van een paar maanden terug. Kijk je iets beter om je heen en neem je een afslag, dan zie je dat er ook in de stad veel schade is. Scheuren in vloeren, muren die geheel of deels zijn ingestort en veel mensen die zo goed en kwaad als het gaat bezig zijn met herstelwerkzaamheden aan huizen en bedrijven.
Nog steeds wonen er mensen in tenten, zonder dat de puin om hen heen is opgeruimd. Zo'n 50 meter van ons guesthouse vandaan komen we de resten van een kleine basisschool tegen. De kinderen krijgen les in een noodtent die door 'the people of Japan' is geschonken. Op houten platen staan waarschuwingen geschilderd, zodat kinderen niet op gevaarlijke plekken gaan spelen.

We stonden vandaag bijtijds op, zodat we met Fai en Agus langs een paar scholen konden gaan, waaronder de SD Banjardadap, en om vast wat buitenspeelgoed te kopen voor een paar scholen.
De scholen die we zien zijn er slecht aan toe. Soms kunnen er nog muren worden gered en dat scheelt weer geld. Bij een andere school staat er niets meer overeind. Overal zien we de tenten waar de kinderen les in krijgen en de leerkrachten hun werk zo goed mogelijk proberen te doen. Afhankelijk van de kwaliteit van een tent en het tijdstip van de dag, is het uit te houden voor de kinderen met deze warmte.
We filmen veel en maken foto's; het voelt een beetje onwerkelijk moet ik toegeven. We komen onderweg langs het ziekenhuis waar niet zo heel lang geleden de doden op de parkeerplaats lagen. Nu is daar niets meer van te zien. Life goes on.......

De hulp van de overheid hier, komt maar langzaam op gang. De tenten konden worden opgehaald bij een distributiepunt en soldaten hebben de eerste dagen na de aardbeving geholpen met puinruimen. Bij de ene school een paar dagen, bij een andere school slechts een halve dag. We zien bij een school dan ook een medewerker de gebroken stoelen en tafels op een hoop gooien, zonder dat hij zelf idee lijkt te hebben wanneer de puinhoop weg kan worden gehaald.
Als meester van een goed draaiende school met zoveel middelen vind ik het verschrikkelijk om te zien.

Er wordt voortdurend door Flowgi gekeken welke hulp er nodig is. Aangezien coördinatie van hulporganisaties moeizaam gaat is dat hard nodig. De scholen vragen om lesboeken voor het tweede semester, schooluniformen en schoenen voor de kinderen, een wereldkaart en speelmateriaal voor de kinderen. Daarnaast is het bouwen van een nieuwe school natuurlijk van groot belang. Ook Flowgi gaat zich met deze lange termijn problematiek bezighouden zo begrijpen wij hier. Wij zullen ons in eerste instantie richten op de hulpvragen voor de korte termijn. Zondag gaan we naar een school om een 'Funday' te organiseren. Gewoon een leuke dag met zoveel mogelijk kinderen.

In het zwembad probeer ik de indrukken van de dag deels weg te spoelen in het zwembad en overdenk ik tegelijkertijd wat we allemaal hebben gezien vandaag.

En wat houdt Nederland onder andere bezig; de discussie over de spellingsregels in het Groene boekje.......? Het zal wel.

Morgen bezoeken we nog een school en misschien ook weeshuis Ghifari bij de berg Merapi.
We houden jullie op de hoogte.

En...bedankt voor de comments. Leuk om te zien dat we 'gevolgd' worden.

Jakarta & Bandung

Visa on arrival.
Na een goede vlucht in de rij om een visum te bemachtigen dat we anders via de ambassade in Nederland hadden moeten regelen. We maken wederom kennis met Indonesische efficiency en nemen ons voor om relaxed te blijven. Met vers uitgedraaide visa in de paspoorten halen we onze baggage op. Met uitzondering van een fles olijfolie is alles heel aangekomen in Jakarta.

Nadat we zijn ingecheckt in het guesthouse ontmoeten we Martijn, een vriend van Amis, en eten we in de buurt samen wat. Hij vertelt ons dat veel mensen in Jakarta verwachten dat er nog een aardbeving zal komen met een tsunami en dat deze Jakarta zal bereiken. Vrienden sturen elkaar sms-berichten hierover; men is hier bang geworden door de vele natuurrampen en gelooft ook vaak niet meer in toeval.

De volgende dag vertrekken we met de trein naar Cimahi bij Bandung.
Eksetutiv is niet meer wat het is geweest zo lijkt het. Toch is er airco en komt er iemand langs om nasi te verkopen, dus we mogen niet klagen. Aan het einde van de rit worden we opgewacht door de familie van Amis. De hitte die we in Nederland achter de rug hebben, zorgt ervoor dat de temperatuur hier niet zwaar valt. In huis is het zelfs ronduit koel en het mandi-ritueel hoeft de volgende dag ook niet echt voor verfrissing te zorgen.
De familie helpt ons graag de tassen wat lichter te maken. Kleine nicht Mariam trekt direct een nieuw shirt aan als ze naar de moskee gaat en de chocolade koekjes en bonbons verdwijnen n gestaag tempo. Fijn als cadeautjes zo worden gewaardeerd.
Vandaag zijn we in Bandung met twee nichten van Amis; Nadia en Ade. Als het goed is bezoeken we zo een weeshuis waar Nadia wel vaker komt. Dit mede op verzoek van Ronald van Flowgi. We zullen hem verslag doen van onze bevindingen.
In de rugzak die naast me staat zitten al wat stripboekjes die we aan kinderen in Yogya kunnen geven. Tri stuurde ons al een mail en zegt uit te kijken naar ons bezoek. Samen met hem en de andere vrijwilligers zullen we een plan maken voor ons project.

Zo ver is het nu echter nog niet. Eerst nog hier ergens naar de kapper, bij Devy langs om kennis te maken en chocola en worst te brengen.
Hoop dat de regen in Nederland ondertussen niet het humeur verpest van iedereen die daar achter is gebleven. Wij denken aan jullie. ;-)