NAMJAI

2009-05-01T09:51:00.000+02:00

Manila 'Trashion'

2009-02-02T20:57:00.004+01:00

Gisteren was ik bij de laatste modeshow op de Amsterdam Fashion Week en genoot van een lekker glas champagne tijdens de afterparty. Amsterdam wordt sinds kort internationaal erkend als modestad, al blijven we hier natuurlijk het hele kleine broertje van steden als New York en Parijs.

Op een hele andere manier wordt sinds een aantal jaar ook in Manila een impuls gegeven aan de modebranche. De drijvende krachten achter deze stimulans hebben nog nooit een kunstacademie van binnen gezien en zij maken geen gebruik van hoogwaardige industriele naaimachines. De ruggegraat wordt gevormd door vrouwen die op de vuilnisbelt Payatas wonen. De vuilnisbelt levert veel van de grondstoffen aan die nodig zijn voor de productie.

Afgelopen vrijdag stond er een artikel in de Volkskrant over het bedrijf Rags2Riches. Het bedrijf produceert voornamelijk designtassen en doet inmiddels goede zaken. Het bedrijf heeft inmiddels 200 vrouwen in dienst en wil dit aantal in 2009 ruim verdubbelen. Een priester genaamd Xavier Alpasa bedacht het concept en liet het geheel uitvoeren door jonge pas afgestudeerde professionals uit de Filipijnse modewereld.

Het is heel erg toevallig dat ook Kalinga een vergelijkbaar project heeft lopen om ouders - van kinderen die naar de Papayaschool gaan - financieel vooruit te helpen door het Piña-project. Het zijn hier dus niet alleen de moeders, maar ook vaders die aan het werk worden gezet. Er wordt door de ouders gewerkt aan verschillende producten. Paper twine en bayong zijn op dit moment de meest succesvolle producten, maar de ontwikkeling van nieuwe producten heeft ook veel aandacht.

Doel is dat het bedrijf zichzelf in de nabije toekomst kan bedruipen door de verkoop van de zelfgemaakte producten. Als ik op de terugweg in Manila ben, zal ik zeker een souvenirstop maken bij het project om inkopen te doen.

NOT

2009-01-30T22:45:00.002+01:00

De vakbeurs voor alle vormen van onderwijs trekt ook dit jaar weer hordes leraren naar Utrecht. Met tassen vol demo-materiaal en goedkope schoolspullen gaan professionals en studenten aan het einde van de dag weer naar huis. Het is ieder jaar weer fascinerend om onderwijzend Nederland in een aantal beursgebouwen bij elkaar te zien.
Dit jaar ga ik voor de eerste keer als onderwijsadviseur naar de Jaarbeurs om te zien wat er voor nieuws te zien is op onderwijsgebied.
Ik neem ook Nam Jai mee in mijn achterhoofd. Ik wil namelijk kijken of ik materiaal kan vinden dat ik kan gebruiken voor de school in Manila, die ik deze zomer zal bezoeken.

Manila.......daar hebben Suzanne en ik namelijk eergisteren tickets voor geboekt !

Het Lot

2008-12-18T23:27:00.003+01:00

Net als vorig jaar heb ik een staatslot gekocht.

En net als toen heb ik met mezelf een afspraak gemaakt;

Als ik een aanzienlijke prijs win (vanaf E.500,-) gaat de helft naar Nam Jai.

Misschien dat het lot van dit jaar wel iets spannends voor me in petto heeft.

Mijn moeder had gelijk

2008-11-26T21:14:00.002+01:00

Vroeger dacht ik dat zij de enige was die het zei; dat ik moest denken aan de arme mensen in Afrika. Dat wij geen honger hadden, maar trek. Ik kan me nog wel herinneren hoe ik me daar als kind en opgroeiende tiener aan kon irriteren. Jahaaa, ik wist wel dat die mensen -alleen de uitdrukking al- het slecht hadden en ik mijn zegeningen iedere dag zou moeten tellen, maar toch.....

Met de jaren is mijn perspectief op de wereld wat dat betreft behoorlijk veranderd. De zomers met Nam Jai in de rugzak, de mensen die ik heb gesproken; het heeft me doen inzien dat het punt van mjin moeder terecht was. Ik ben er overigens ook achter gekomen dat het een punt is
dat blijkbaar in het 'Grote Handboek voor Moeders' staat, want leeftijdsgenoten hebben , zo ontdekte ik in de loop der jaren, een vergelijkbare ervaring opgedaan in hun jeugd.

Toch blijf ik me ook erg bewust van de realiteit van het hier en nu. Al zou ik anders willen, er is voor mij geen ontkomen aan. En ondanks alle mensen die het minder goed hebben dan ik, heb ik veel aan mezelf gedacht. De eerste EHBO-regel haal ik onder valse voorwendselen van stal.
'Let op gevaar, voor jezelf, zodat er niet nog meer slachtoffers vallen.'

Een gevaar, hoe overkomelijk ook, was de kans dat ik niet in mijn huis zou kunnen blijven wonen. De idee dat ik zou moeten verhuizen gaf me rusteloze nachten en na een korte ontkenningsfase kwam ik in actie. De afgelopen maanden heb ik uitgezocht wat ik moest doen om in mijn appartement te kunnen blijven wonen. De plek waar ik me alweer zo'n drie jaar thuis voel. Een van de dingen die geregeld moest worden was een taxatie van de woning. Een nieuwe ervaring voor me en ik voelde me er toch een beetje ongemakkelijk bij. Een vreemde over de vloer die moet gaan beoordelen hoeveel mijn thuis waard is. Hij loopt wat rond, stelt een paar vragen en tussendoor passeren nog wat koetjes en kalfjes in ons gesprek. Na krap een uur is hij vertrokken, mij achterlatend met de boodschap dat hij mij het taxatierapport en de rekening op zal sturen.

Ik kan nu zeggen, de uitspraak 'Zalig zijn de onwetenden' is niet op mij van toepassing geweest de afgelopen dagen. Toen ik gisteren halverwege de trap omhoog de grote witte envelop tussen de post tegenkwam, moest ik mezelf dwingen om rustig de deur open te doen en eerst even mijn jas op te hangen. De uitslag bleek boven verwachting te zijn en ik heb een half uur lang met interval diep gezucht. So far so good.

En zo voel ik weer de behoefte om uit het raam te kijken naar de rest van de wereld die er ook nog gewoon bleek te zijn. Ik denk aan een ex-collega die het over Nam Jai heeft gehad met een vrijwilliger van Care. Ik plaats een poll op de Nam Jai Hyves-pagina met de vraag welk land Nam Jai volgende zomer zou moeten bezoeken. De atlas staat nog in de kast, maar lonkt steeds vaker naar me als ik op de bank zit en geen aflevering van de West Wing aan het kijken ben.
En mijn nichtje wil misschien meer weten over de stichtingen die ik met Nam Jai ben tegengekomen, vanwege een opdracht voor school over ontwikkelingshulp.

Terwijl de goedheiligman in het donker over de daken rijdt om kinderen blij te maken en ouders overuren laat draaien, denk ik aan de mogelijkheden die ik heb om mijn energie te gebruiken voor Nam Jai. Er is veel veranderd de laatste tijd, maar ik kijk door de donkere winterdagen heen alweer uit naar de komende zomer. Het einde is in zicht, Nam Jai maakt zich weer klaar. Ik ga weer naar een ander land, in augustus volgend jaar.

Sinterklaas is hier

2008-11-16T17:16:00.000+01:00

De laatste restjes Sint Maarten-snoep zijn amper verdwenen, of een nieuwe Sint maakte dit weekend alweer zijn opwachting. In Almere, of all places, is de goedheiligman met zijn pieten aangekomen in Nederland. Terwijl de winkels al vol liggen met kerstversiering, is de discussie over het al dan niet hebben van zwarte ofwel gekleurde pieten weer opgelaaid. En in het nieuws wordt de vraag gesteld of Sinterklaas ook last heeft van de financiële crisis en dus minder cadeautjes kan uitdelen. Wel met kerst en niet op 5 december? Ik mag hopen dat kinderen zich met dergelijke problemen niet bezighouden. Voor hen gelden belangrijker vraagstukken:
- Bestaat hij eigenlijk wel?
- Komt de echte Sint bij mij thuis langs dit jaar?
- Hoe krijgen die pieten het in hemelsnaam voor elkaar om iets in mijn schoen te doen, want de deur zit op het nachtslot en een schoorsteen hebben we niet?

Inquiring minds need to know...

In de tussentijd zullen kleuters op veel scholen boten knutselen, liedjes oefenen en pakjes inpakken om de onrustige kinderhartjes nog sneller te laten kloppen. Dieuwertje deed daar moeiteloos al een aanzet toe, door te berichten dat Sint Nicolaas misschien niet eens het land zou binnenkomen. Alsof de kinderen niet al genoeg slapeloze nachten zullen hebben de komende twee weken.

Van een leerkracht hoorde ik laatst dat er kinderen zijn die dit jaar nog een ander probleem hebben. Zij worstelen met de vraag; Wat zet ik op mijn verlanglijstje dit jaar?
De folders van speelgoedwinkels zijn doorgekeken en op internet is er al virtueel gewindowshopped. Het valt echter niet mee om een respectabele lijst op te stellen als je bijna alles al hebt. Een interessant dilemma.

Ze zouden eigenlijk een brief moeten schrijven aan de Sint, om zijn advies te vragen. Ik vraag me af wat hij zou zeggen.

Martinus bij Amiens

2008-11-10T23:08:00.010+01:00

De weersverwachtingen voor morgen zijn niet bepaald ideaal voor een kind om met een zelfgemaakte lampion met bijpassend lampje door de straten te trekken.
Toch zullen veel ouders hun kinderen morgen warm inpakken en de deuren langsgaan om liedjes te zingen in de hoop op een zoete beloning. Voor mij persoonlijk een reden om een paar uur elders door te brengen als de rondgang begint.

En dat allemaal vanwege een jongeman die zo rond het jaar 400 bij de stadspoorten van Amiens besluit om zijn mantel te delen met een bedelaar die zelfs geen kleding heeft om zich warm te houden. Een man die niet lang daarna een visioen heeft die hem doet besluiten om zich te laten dopen. Wat volgt is een heiligverklaring in de volgende eeuw met een feest in de Middeleeuwen dat voornamelijk gericht is op armen en kinderen. De armen die de huizen langs mogen om daar om een aalmoes te vragen.

Zie je het nu al voor je in de grote steden?; De armen die op de avond van 11 november langs de huizen gaan om, zonder dat ze er voor moeten zingen, een aalmoes zouden krijgen van de bewoners. Ik moet zeggen dat deze christelijke traditie in ons land, zich op een wel heel bijzondere manier heeft ontwikkeld. Los van het feit dat veel arme mensen zich absoluut niet zouden vernederen door de deuren langs te gaan, betwijfel ik of er veel mensen de deur überhaupt open zouden doen als er een groepje vreemden aan zou bellen. Het zou voor mij wel een overweging zijn om thuis te blijven, al geef ik toe dat ook ik niet zomaar iedereen binnen zou laten, terwijl ik een zak met appels zou pakken. We leven in bijzondere tijden.

Iedere week gebeurt het me wel dat ik me afvraag of mijn zomerplannen zin hebben. Als ik op het journaal de berichten zie van een ingestorte school in Haïti, of hoor over weer een orkaan die over de Cariben jaagt en slachtoffers maakt, kruipen die gedachten mijn hoofd binnen terwijl ik mijn tanden poets.

Maar toch kies ik ervoor om ter nagedachtenis van Martinus positief te blijven denken. Met zijn mantel heeft hij niet kunnen veranderen dat de man arm was. Hij heeft er niet voor kunnen zorgen dat de man geen honger meer had. Wat hij wel deed is precies waar Nam Jai voor staat;

Oprechte vriendelijkheid en hulpvaardigheid voor anderen, zonder dat er iets tegenover hoeft te staan.

Deze week gaat een vriendin van mij op vakantie naar Thailand. Ik heb haar gevraagd om op zoek te gaan naar de batikshop die als het goed is nog bestaat in Khao Lak. Mede door de bijdrage van Nam Jai is dit bedrijfje opgestart en bijna vier jaar later werken daar mensen voor een betere toekomst. En dat zonder dat iemand er zijn jas voor heeft hoeven delen.

Bruto Nationaal Geluk

2008-11-06T22:33:00.009+01:00

Bhutan heeft sinds vandaag een nieuwe drakenkoning.

De 28-jarige Jigme Khesar Namgyel Wangchuck was al een aantal jaar verantwoordelijk voor de koninklijke zaken, maar nu is hij dan ook officieel gekroond. De plechtigheden hadden eerder plaats kunnen vinden, maar drie belangrijke astrologen hadden bepaald dat juist vandaag de sterren gunstig stonden voor de formele kroning.

In een bericht over de kroning vernam ik dat Bhutan tot één van de armste landen ter wereld zou behoren. Volgens sommige cijfers zal dat feitelijk ook wel correct zijn. Zo is het Bruto Nationaal Product (BNP) van Bhutan één van de laagste ter wereld. Interessant is echter dat het land op een andere wijze armoede en dus ook rijkdom definieert. De vorige Druk Gyalpo (Drakenkoning) bedacht bijvoorbeeld een eigen variant op het BNP; het Bruto Nationaal Geluk (BNG!)
Naast economische factoren staan ook het milieu, sociale waarden en het innerlijke geluk van de mens centraal. In de kleine overwegend boeddhistische staat gaat het dus niet alleen om materiele welvaart, maar zeker ook om spiritueel 'succes'.

Rokers in Bhutan komen er wat dat betreft bekaaid vanaf, omdat in 2004 is besloten dat roken in het openbaar in zijn geheel verboden is. Illegale rokers lopen het risico zware boetes te krijgen en de vrienden van de nicotine zijn dan ook veroordeeld tot hun eigen huis als ze een sigaret willen opsteken. Het geluk van deze groep is dus volgens de wet niet afhankelijk van het vrij kunnen gebruiken van dit genotsmiddel.

De etnische minderheden in Bhutan, met name de Lhotshampa, trekken daarnaast al jaren aan het kortste eind als het om het BNG gaat. Rapporten van onder andere Amnesty International konden evengoed niet verhinderen dat Prins Willem Alexander samen met Maxima in 2007 officieel een bezoek aan dit land bracht. Nederland is één van de landen die ontwikkelingshulp biedt aan Bhutan, onder andere gericht op onderwijsprojecten.

Het is interessant om te bedenken wat er nodig is om bij te dragen aan iemands geluk. Ik vertel mezelf graag dat de steun die ik met Nam Jai bied, ook in enige mate bij kan dragen aan het geluk van de kinderen die geholpen worden door de stichtingen waar Nam Jai geld aan heeft gedoneerd. Zonder moeite zie ik weer de vrolijke, verbaasde gezichten voor me van de ouders en kinderen in Oaxaca als verteld wordt hoeveel geld Nam Jai heeft gedoneerd. Ik hoop dat het de ouders een goed gevoel gaf te merken dat er mensen zijn die willen helpen om er voor te zorgen dat hun kinderen kans krijgen op een betere toekomst. Ze hebben in ieder geval de keuze om hun kinderen al dan niet naar school te laten gaan. En of dat een bijdrage is aan de mate van geluk? Ik denk van wel.

Aangeboden: Hoop

2008-11-03T22:23:00.007+01:00

Drie maanden geleden was ik op bezoek bij een negenjarig meisje ergens in een sloppenwijk in Oaxaca. Nooit zal ik vergeten hoe ze voor haar bezoekers die grote stoelen neerzette, voordat ze zelf ging zitten, met haar kleine zusje op schoot.

Inmiddels ben ik weer in Amsterdam en volg ik het nieuws op televisie over de grote financiële crisis die ons wereldwijd in zijn greep lijkt te houden. Begrijp me niet verkeerd; ik ben huiseigenaar en wil wel degelijk weten welke gevolgen de globale malaise voor mij zal hebben. Maar ik vraag me af of dat meisje daar in Mexico er ook maar enig benul van heeft. Alles is relatief.

Ondanks de stress over de ellende van de financiële wereld, slaagt Barack Obama er ondertussen in, om de voorpagina te halen. De Verenigde Staten van Amerika staan aan de vooravond van een historisch moment, indien de eerste niet-blanke Amerikaan er in slaagt om president te worden. De 60 miljoen USD. voor zijn half uur durende infomercial heeft dan misschien net dat verschil gemaakt om ook de paranoide blanke kiezer over de drempel te trekken.

Ver weg op de achtergrond van mijn geheugen hoor ik vaag het sissen van de druppel op een gloeiende plaat ergens in Oaxaca. Ik denk aan een speech van Barack Obama die hij hield in de kerk van Ds.Martin Luther King. Hij sprak over het begrip 'hoop' en het belang daarvan in zijn leven. Ook ik heb hoop, de hoop dat ik met Nam Jai iets doe waar iemand op de wereld echt door geholpen wordt.

Ik zou graag willen hopen dat de invloedrijke zakenmensen en politici het verschil maken, wanneer ze als poppenspelers achter het gordijn bepalen wat er waar op welk moment gebeurt. Die hoop komt maar niet. De mensen die er echt toe doen willen helemaal niet dat armoede de wereld uit gaat, aangezien ze weten welke prijs er voor moet worden betaald.

Als ik Li nda Polman moet geloven, is er zelfs niet al teveel reden om te hopen dat de ontwikkelingshulp het verschil uiteindelijk zal maken. In haar boek 'De Crisiskaravaan' beschrijft ze op treurig, treffende wijze dat er het een en ander mis is met de organisaties die zich richten op het bestrijden van armoede en hongersnood in de wereld. Als je op haar website terecht komt zie je een digitale memo met daarop de volgende tekst van de WFP; 'De beroerdste plek voor een kind om te wonen, is een land waar vrede heerst. Hoe meer geweld en media-aandacht, hoe meer hulp.'

Dat geeft de burger moed. Gelukkig ben ik van nature eigenwijs en trek ik vaak mijn eigen plan. Ik weiger dan ook toe geven aan wanhoop en schuif de crisis opzij waar iedereen zich zorgen om maakt. Voor het vierde achtereenvolgende jaar is Nam Jai er in geslaagd om meer geld in te zamelen voor het steunen van projecten die bezocht zijn tijdens de zomervakantie. En resultaten uit het verleden mogen dan ook voor Nam Jai geen garanties bieden voor de toekomst. Ze bieden wel hoop.

En als je daar als Afro American, president mee kunt worden van de Verenigde Staten van Amerika, dan lijken de mogelijkheden voor Nam Jai ook zo gek nog niet.

Verslag uit Mexico

2008-08-10T16:26:00.002+02:00

Casa San Salvador
Een eerste Kennismaking

Twee dagen na onze aankomst in Mexico City reizen we naar Miacatlán; een klein dorp op iets meer dan 2 uur rijden vanuit de hoofdstad. Nadat we zijn ingechecked in ons hotel gaan we met de taxi naar het weeshuis waar de stichting 'Nuestros Pequeños Hermanos' in 1954 begon. Het weeshuis is gevestigd in een oude hacienda en biedt onderdak aan ongeveer 700 kinderen en hun begeleiders.

Als we de poort doorgaan blijkt dat onze contactpersoon niet aanwezig is.
Wij worden uiteindelijk verwelkomd door Drew, een Amerikaanse vrijwilliger die al een jaar woont en werkt voor het weeshuis. Hij leidt ons rond langs de keuken waar tortilla's worden gemaakt en vertelt trots dat zij zelf de maïs verbouwen die nodig is voor de tortilla's. Vervolgens gaan we langs één van de woongroepen waar een aantal jonge jongens aan het relaxen is. Als ze ons zien komen ze nieuwsgierig op ons af. Twee jongens komen tegen ons aanstaan in de hoop op een aai over de bol. Hun aanhankelijkheid is bijna aandoenlijk, maar voor mij toch vooral zorgelijk. Bij het weeshuis krijgen de kinderen aandacht die ze voor die tijd waarschijnlijk te weinig kregen.

We komen vervolgens nog langs een kas, die gesponsord is door een Europese organisatie waar de kinderen zelf gewassen kweken. We lopen langs het voetbalveld en het zwembad dat ook nog bij het weeshuis hoort. Dat laatste was op initiatief van een particuliere sponsor die specifiek voor het bad geld wilde geven. Het is vreemd om te realiseren dat basale behoeften soms nog ver weg lijken en er wel een zwembad op het terrein aanwezig is. Drew, de vrijwilliger, lijkt zich hier ook een beetje ongemakkelijk bij te voelen, maar misschien verbeeld ik me dat maar. Na ruim een uur vertrekken we weer door de poort en hebben afgesproken om de volgende dag om 09.00u weer terug te komen. We zullen dan aanwezig zijn bij de afsluiting van het schooljaar dat groots gevierd wordt in Mexico.

Jaarafsluiting

De jaarafsluiting is een bijzonder gebeuren waar alle kinderen van het weeshuis bij aanwezig zijn. De kinderen die een diploma krijgen geven een dansvoorstelling en maken muziek voor alle gasten, voodat de diploma's worden uitgereikt. Wij zijn op de tribunes in het gezelschap van familie, padrino's (sponsoren van kinderen), bestuursleden en ex-pequeños die naar Miacatlán zijn gekomen voor hun 'familieleden'. Na de officiële plechtigheden raken we aan de praat met Anna Bueller; een Nederlandse vrouw die veel betekent voor de stichting. Zij vertelt over haar rol en het goede werk dat de stichting doet. Ze is van de oude stempel, maar onverminderd enthousiast. Via haar maken we ook kennis met Alicia Caro die verantwoordelijk is voor alle PR-activiteiten. Ze is duidelijk gewend om bezoekers te ontvangen en bedankt ons hartelijk voor onze financiële steun. Als de kerkdienst begint besluiten we dat wij verder gaan en bedanken voor de uitnodiging om langer te blijven.
Het is vreemd om in zo'n korte tijd kennis te maken met de eerste stichting die we steunen, maar het was zeker de moeite waard.

Huisbezoek in Oaxaca

2008-07-18T18:29:00.003+02:00

Gisteren hebben we een meisje ontmoet in een achterbuurt in Oaxaca. Zij is één van de kinderen die met haar gezin deelneemt aan een programma voor kinderen die op straat werken.
Zij is 8 jaar en op het moment van ons bezoek alleen thuis met haar kleine zusje van bijna 4 en haar broertje van 5. Hun moeder was aan het werk en vader al een tijd niet meer in beeld. Terwijl wij de golfplaten deur achter ons dicht deden om hun erf op te lopen, haalde zij netjes drie stoelen voor het huis erbij zodat we konden zitten: onze begeleider, Amis en ik. Voor haarzelf was er gelukkig ook nog een kleine stoel over. Het huisje waar ze in wonen bestaat uit een paar golfplaten en wat hout. Buiten staat een hokje met een vieze pot, wat een wc moet voorstellen. Ik heb een foto van haar gemaakt, maar heb haar maar even in de ogen gekeken. Het is me niet eerder gebeurd dat ik bewust de blik van een meisje van 8 ontweek. Haar ogen maakten een indruk die ik op dat moment niet goed kon verwerken.

Aan een waslijn voor het huis hangt de was te drogen terwijl onze begeleider wat vragen stelt aan het meisje;
"Wat is je moeder nu aan het doen?"
"Wat verdien je gemiddeld op een dag als je aan het werk bent?"
"Kom je morgen ook naar het dagcentrum bij de markt?"
Ze reageert vriendelijk en rustig en probeert ondertussen haar kleine broertje op schoot te krijgen. Ik vraag me af of zij nu als oudste op de andere twee moet letten. Dat is een hele verantwoordelijkheid voor een meisje van 8, terwijl haar moeder beneden op een kruispunt aan het werk is.

Het begeleiden van de gezinnen van kinderen die op straat werken is één van de projecten van Canica de Oaxaca. De rondleiding langs de achterbuurten en de kruispunten in het kader v an dit project is de laatste van 3 bezoeken die we brengen. Eerder waren we al bij het dagcentrum waar de marktkinderen en straatverkopertjes veilig kunnen komen spelen, eten, douchen en knutselen. Onze tweede bezoek brachten we aan Casa Canica, waar een groep meisjes woont die uit huis zijn geplaatst wegens hun slechte thuissituatie. Meestal lag misbruik en mishandeling hieraan ten grondslag. De dingen die we zien en de verhalen die we horen hebben veel indruk gemaakt, met eigen ogen zien we de kinderen die wij dit jaar een beetje kunnen helpen. Er is eindelijk geld om een goede koelkast te kopen, zodat eten niet gewoon in een kast bewaard hoeft te worden in deze warme en natte regentijd. De meisjes die naar school moeten, maar waar geen geld is voor de verplichte, zwarte schoenen krijgen binnenkort nieuw schoeisel. Er is geld voor zeep en shampoo, waar de organisatie al een tijdje gebrek aan had. Door de bijdrage van Nam Jai kunnen boekenkasten worden gekocht met ook daadwerkelijk nieuwe boeken er in en niet de oude gedoneerde varianten uit de jaren tachtig. Als het goed is krijgen de kleine kinderen een waterkoeler zodat ze genoeg kunnen drinken. Momenteel heeft de staat Oaxaca de twijfelachtige eer om bovenaan de lijst te staan van aantal sterfgevallen onder zuigelingen en
zowel als die van kinderen tot en met 5 jaar. Al hebben wij niet de illusie dat wij dat probleem zullen oplossen, is het goed dat wij iets kunnen doen voor een organisatie die een aantal kinderen in de stad Oaxaca helpt.

Nostros Pequenos Hermanos

2008-07-06T20:16:00.001+02:00

Ditmaal een bericht vanuit Pachutla, Oaxaca. Ondanks dat het een dag van de heer is, is het gelukt een internetcafé te vinden. Ons bezoek aan de eerste stichting die we steunen is inmiddels alweer achter de rug. In Miacatlan waren we even te gast bij de grootste familie die ik ooit ben tegengekomen. Zij wonen met z´n allen in Casa San Salvador. Het is een beschermd historisch pand waar Emilio Zapata nog strijd heeft geleverd met de toenmalige bewoners. Dat de laatsten overigens het onderspit moesten delven is niet verrassend.
Bij de plaatselijke bevolking is de stichting beter bekend als ´nostros pequenos´, wat zoveel betekent als ´onze kleintjes´. Het is een groot tehuis dat gevestigd is in de Hacienda Miacatlan.

Nadat we de poort door gingen liepen we even wat wijfelend door naar een klein plein. We zouden worden rondgeleid, maar niemand stond op ons te wachten. Na ons netjes gemeld te hebben bij het kantoor werden we verwelkomd door Drew; een jonge Amerikaanse vrijwilliger die zijn eerste jaar er op had zitten en net voor zijn tweede jaar had bijgetekend.
Rondom het tehuis zagen we groepen meisjes die aan het vegen waren om de boel netjes te houden. Aangezien de daaropvolgende dag de diplomauitreiking was voor de lagere school en er veel bezoek zou komen werd alle nog even extra geschrobd. We bezochten de keuken waar in de hitte van de oven tortilla´s werden gemaakt voor alle 700 kinderen en begeleiding. Vervolgens gingen we langs de varkensstallen en hun nieuwste aanwinst; een kas waar onder andere uien werden verbouwd. Met hulp van een Spaanse ontwikkelingswerker was de kas gebouwd en was de organisatie voorzien van alle benodigde materialen. Met hulp van Europees ontwikkelingsgeld reisde deze Spanjaard met zijn familie de wereld over om kassen te bouwen. De kinderen van Casa San Salvador verbouwden er zelf ook groenten en kweekten bloemen.

De volgende dag begrepen we van Alicia Cavo van de PR dat er onlangs een komkommerkweekwedstrijd was geweest. De winnaar kweekte een komkommer van 3 kilo! De kinderen mochten zelf kiezen wat te doen met de komkommers. Ze besloten uiteindelijk de helft aan de keuken te geven en de ander helft te verkopen. Met de opbrengst wilden ze een feestje organiseren.

We ontmoetten Alicia de daaropvolgende dag, na de diploma-uitreiking. We werden aan haar voorgesteld door Anna Bueller, een Nederlandse dame die zich al 35 jaar lang inzet voor Wereldouders. Het werd snel duidelijke dat zij een belangrijke rol speelde in Mexico, wat onder andere tot uiting kwam in het feit dat zij in het midden zat aan de genodigdentafel tijdens de ceremonie van de diploma-uitreiking. Daarnaast werd haar naam meerdere malen genoemd tijdens de ceremonie. Bescheiden zagen wij haar even overeind komen en wuiven naar het Mexicaanse volk. Uit latere gesprekken bleek dat ze vroeger in Amsterdam op de Keizersgracht had gewoond. Een dame van stand en stijl dus.
De kinderen zorgden op het plein voor de show door het opvoeren van diverse dansen. De pequenos maakten live muziek en uit de boxen schalde zo nu en dan muziek uit de jaren 80, waarop de kinderen hun danspassen maakten. Aan het einde van een voorstelling werden de kinderen één voor één naar voren geroepen om hun diploma op te halen. Een geldig document dat deuren voor ze kon openen, waar ze in hun eentje nooit doorheen waren gekomen. Voor één klas betekende de ontvangst van hun diploma ook het einde van hun tijd in Casa San Salvador. Zij gaan na de zomer naar Cuernavaca om hun opleiding te vervolgen. Verhuizen naar de grote stad met grotere verleidingen en meer vrijheden. Ze zullen daar een vak leren en voor een klein aantal is het de aanloop naar de universiteit in Monterey.

Onze bijdrage is niet voor hen bestemd. Onze bijdrage is bestemd voor de kinderen die nog in Miacatlan blijven en extra hulp nodig hebben. De leerkrachten kunnen lesmaterialen kopen voor kinderen die een leerachterstand hebben en nu niet goed geholpen kunnen worden. Betere hulp voor hun motorische, emotionele en cognitieve ontwikkeling wordt hopelijk mogelijk gemaakt met het projectvoorstel waar wij een belangrijke deel van hebben gefinancierd.

Het is een goede gedachte om met ons mee te nemen in de bus onderweg naar Acapulco.

Nam Jai @ Mexico City

2008-07-03T02:59:00.002+02:00

Na een goede vlucht met zo´n 20 paarden in de achterbak zijn we veilig geland in Mexico City alias El DF. Helaas geen eigen beeldschermpjes met bijpassend keuzemenu helaas. Maar ach, je leest dan wel meer en in mijn geval heb ik mijn kennis met betrekking tot mijn edele Canon 400D bijgespijkerd. Op onze eerste dag hier in deze gigantische stad heb ik daar meteen al profijt van gehad. De stad valt overigens op alle fronten mee. We zijn niet gestalked door touristhunters en kunnen goed de weg vinden. Via de Zocalo, het grote plein in het oude centrum, zijn we naar de Basilica de nuestra Senora de Guadalupe gegaan. Met een goed ingestelde camera heb ik daar vanaf bescheiden afstand een paar foto´s gemaakt.
Op één van die foto´s is een man te zien die op zijn knieën het plein voor de Basilica op komt ....schuifelen. Zijn dochtertje loopt naast hem mee, terwijl ze een grote paraplu boven zijn hoofd houdt. De regen komt op dat moment met bakken uit de lucht vallen. Terwijl de man langzaam vooruit komt, zorgt hij er ook voor dat het kaarsje dat hij in zijn hand heeft blijft branden. Ik zie het vlammetje een keer uit gaan, maar onverstoord tovert hij een aansteker uit zijn broekzak tevoorschijn , steekt het kaarsje weer aan en gaat verder richting de ingang. Vlak voordat ze bij de eerste traptrede zijn geeft hij het kaarsje nog even aan zijn dochtertje. Hij bukt zich voorover, rolt haar broekspijpen op zodat ze niet nat worden en legt dan de laatste meters af. Indrukwekkend.

Morgen vertrekken we alweer naar Miacatlan om Casa San Salvador te bezoeken. We checken net de mail van de medewerker van Wereldouders met reisinfo en de uitnodiging om inderdaad morgen al het huis te komen bezoeken. Een vrijwilliger zal ons daar dan rondleiden. De dag daarop sluiten ze het jaar af en worden er optredens gegeven. Ook dan zij we van de partij. Als het lukt zullen we proberen om dan vast een paar foto´s online te plaatsen.

Oaxaca calling....

2008-06-25T18:23:00.000+02:00

Vandaag contact gehad met Canica de Oaxaca; blijft toch wel bizar dat je via de computer opeens contact kunt hebben met iemand in Mexico. De verbinding was niet denderend, maar was toch opeens al een beetje daar.

Eerst Thomas aan de (kop-)telefoon gehad en even kennis gemaakt. Hij gaat voor ons op zoek naar een verblijfplaats en zou ook proberen na te gaan of Guelaguetza-tickets een must zijn.
Kijk, dat is nog eens een prettige voorbereiding op een vakantie.
Daarna kreeg ik Miya aan de lijn die het contact met alle sponsors onderhoudt. Ze had nog geen concrete bestedingsvoorstellen voor onze donatie. Ze wachtte eigenlijk nog op het totaalbedrag dat wij bij elkaar hadden weten te krijgen. In onze eerste mail lieten we weten in ieder geval €1500,- euro te hebben. Dit stelden we na Kdag al bij; het werd €1000,- meer. Dit was toen al een aangename verrassing. Vandaag kon ik haar dus vertellen dat het nog meer werd; morgen maken we €4000,- over naar Oaxaca. De reactie van Miya: "Did you say 4000...? Is that in euro's?!"

(noot: €4000,- is omgerekend bijna 65.000 mxn pesos!)

Nog voor ons vertrek naar Mexico krijgen we een verlanglijst en dan kunnen we in overleg eventueel beslissen waar wij aan bij zullen dragen. Nu het bedrag veel hoger is dan verwacht, moet gekozen worden of het geld besteed wordt aan een lange lijst van kleine dingen die ze al lang willen hebben, of dat er een groot project is waar wij aan kunnen bijdragen.
Hoe dan ook, op deze manier kunnen helpen geeft wel een adrenaline-rush. Ben in een bevoorrechte positie om dit te doen en ben dankbaar voor alle bijdragen om ons heen.

Geldrekenen op school

2008-06-22T14:06:00.004+02:00

Vorige week was het dan eindelijk zover; vrijwel al het geld was ingeleverd en de kinderen van 7A zouden in de middag het geld gaan tellen. De dagen voorafgaand aan dat moment was veel geld ingeleverd vanuit de verschillende klassen. Dat de acties veel geld hadden opgeleverd werd thuis duidelijk zichtbaar. Het papiergeld verdeelde ik in kleine stapels en deed ik daarna in kleine plastic zakjes, zodat het later goed geteld zou kunnen worden en ieder groepje op school ongeveer evenveel zou hebben. De Tupperware-bewaarbakjes werden niet met kliekjes gevuld, maar met kleingeld en ook een yoghurtbak moest nog worden omgespoeld om als gelegenheidsspaarpot te kunnen dienen.
Op weg naar school transformeerde ik al snel van rustig ontwakende Amsterdammer in een paranoïde geldloper. Bij ieder hobbel schudden de munten even op en neer in hun bewaarplaats en keek ik om mee heen om te zien of niemand het had gehoord. Natuurlijk ging ieder gewoon zijn eigen weg en kwam ik veilig aan op school.

Om 14.00u was het dan zo ver: het betere rekenwerk stond op het punt om te beginnen.

De lesvoorbereiding van de leerkrachten had bestaan uit het maken van overzichtelijke tellijsten en het netjes verdelen van al het geld in zakjes en bakjes. Na een korte instructie gingen de kinderen in kleine groepjes aan de slag; lesgeven was zelden zo makkelijk!
Het was al 15.00u geweest toen uiteindelijk alle bedragen die op de tellijsten waren ingevuld, bij elkaar konden worden opgeteld . En ja, ze mochten dit keer best een rekenmachine gebruiken.
Om 15.10u stond het totaalbedrag op het bord:
€ 12.718,50 !

De kinderen blij en trots, wij blij en verrast. Dit werd een paar dagen later alleen maar beter, toen uiteindelijk bleek dat we nog €2000,- meer hadden opgehaald wegens een paar rekenfoutjes en het feit dat er toch nog een leerkracht was die de opbrengst van zijn klas moest inleveren. Met veel plezier hebben we het geld diezelfde dag nog naar de bank gebracht en veilig gestort.

De 25% die naar Nam Jai ging staat gelijk aan €3750,-.

Speedy Kids

2008-05-28T20:40:00.001+02:00

Vandaag deden bijna 800 kinderen mee aan de grote sponsorloop op basisschool de Achthoek. De regen kreeg geen vat op de watervlugge kinderen die in vijftien minuten tijd zoveel mogelijk rondes maakten. Het was een GROOT succes !

Bij deze willen wij ons medeleven uiten voor alle sponsors die de snelheid, inzet en conditie van de kinderen hebben onderschat. Wij hopen dat zij na vandaag niet al hun vakantiegeld kwijt zijn vanwege sponsorverplichtingen.

In naam van de kinderen van Canica de Oaxaca in Mexico alvast heel erg bedankt !

Koninginnedag 2008

2008-05-01T11:41:00.003+02:00

De Proloog

Dinsdag 29 april.

Wakker geworden in de wetenschap dat we achter lagen op schema en er nog behoorlijk wat werk gedaan moest worden. Gelukkig konden we een auto lenen, zodat alles vervoerd kon worden naar onze opslag aan de Hobbemakade.

De eerste rit ging richting het Oostelijk Havengebied om handelswaar op te halen bij school. Daarna langs een super Achthoekgezin die ook spullen klaar had staan voor onze grote uitverkoop. Na een verfrissend drankje weer verder richting de Kattenburg. Even bijkletsen met een voormalig stagiaire en tot de ontdekking gekomen dat het laadvermogen van de auto vrij snel aan zijn limiet zit.

Terug naar huis om de lading tijdelijk in onze gang te deponeren
en daarna met allerhande hulp Kalo naar de Gamma gereden.
Zonder ons te laten afleiden door het immer boeiende mannenspeelgoed, deden we onze inkopen;
schragen, planken, tape, afdekplastic (just in case) en nog wat oranje ballonnen.

Vervolgens wachtte de klus om alle dozen en tassen uit de berging en de woonkamer en de gang naar de Hobbemakade te brengen. Met dank aan Pieter, verliep dit deel van operatie Kdag uiteindelijk behoorlijk soepel.
Om 23.30 met onze hoofden vol, toch nog even wat slaap proberen te pakken.

KDAG 2008

03.05u

De wekker trekt ons veel te vroeg terug naar de werkelijkheid en een half uur later staan we op onze toplocatie aan de Apollolaan. Nog geen uur verder is het gelukt om de luxe partytent op te zetten en vanaf 06.00 gaan we er vol tegenaan.

Kalo tekent voor de eerste verkoop van de dag, maar velen volgen nog. Ieder uur ontvangen wij kleingeld van onze verkopers.
Mijn broekzak staat uiteindelijk bol van het kleingeld en doetd me denken aan die dagen van weleer toen ik terug kwam uit school na een lucratieve middag knikkeren. Hetzelfde opgewonden gevoel van toen stroomt ook nu door mijn lijf. Het papiergeld, immer bescheiden van omvang, wordt ook netjes opgeborgen.

De helpende handen van lieve vrienden en familie, zorgen voor een topdag. Ondertussen doet een collega van school ergens in de Jordaan ook nog een dikke duit in de zak voor Nam Jai. Ook zij verkoopt voor ons.

Een diepe buiging voor hen allemaal !

Na eens strenge selectie van Amis pakken wij de overgebleven spullen om 17.00u weer in en maken wij ons klaar voor de climax van de dag; het tellen van al het geld. Gelukkig, maar doodmoe heffen wij het glas eenmaal en halen dan ons bed nog maar net.

Koninginnedag 2008 was perfect!

Jeugdjournaal

2008-04-23T21:32:00.001+02:00

We waren op het Jeugdjournaal !

Bij deze de link naar het bericht op de website van het Jeugdjournaal en het journaal waar over de ruilactie wordt verteld. Ik heb net stiekem ook al gekeken in de mailbox van de klas en bij hun gastenboek; er zijn al verschillende reacties. Het is echt een succes.

Als je het filmpje nog wilt kijken, klik dan hier >> http://neboarchief.nos.nl/?serid=227

Het deel over het ruilen begint bij 7:28.

Ik ga nu nog even nagenieten en dan naar bed.

Nam Jai in de publiciteit

2008-04-23T16:53:00.003+02:00

Groep 8 op de Achthoek is druk bezig met een grote ruilactie in aanloop naar de rommelmarkt voor de goede doelen. De leerlingen kregen vorige week onderstaande opdracht:

'Iedereen in onze klas kreeg een paperclip. De opdracht was duidelijk. Ruil je paperclip. Wat je uiteindelijk hebt verkoop je op de rommelmarkt (30 mei).'
(bron: http://paperclipachthoek.googlepages.com/)

Het ruilen begon direct en in no time hadden sommige kinderen hun paperclip getransformeerd tot leren tas, dvd-speler en televisie. Dankbaar werd er gebruik gemaakt van ouders die enthousiast ruilden met hun kinderen.
Omdat de kinderen van vandaag niet snel tevreden zijn, kwam één van de leerlingen met het idee om de publiciteit te zoeken. Bellen met het Jeugdjournaal was het idee en dan vertellen over de ruilactie. Zo gezegd zo gedaan en zowaar was de redactie van het Jeugdjournaal geïnteresseerd in het verhaal.

Vandaag stonden ze zo opeens voor mijn neus. "Ja, we hadden u al een paar keer proberen te bellen, maar konden u niet bereiken." Dat zou dan komen, omdat ik mijn telefoon uit had staan in verband met de entreetoets waar kinderen mee bezig waren in de klas waar ik werkte. Maar geen probleem natuurlijk.
Kinderen van groep 8 overal vandaag geplukt (ze waren net vandaag verdeeld) en zonder blikken of blozen even het laatste half uur twee groepen in de juiste richting gestrurd.

Een aantal kinderen werd geïnterviewd, buiten werden ruilacties in beeld gebracht en ik werd ook nog bevraagd. Het uiteindelijke resultaat is vanavond om18.45 te zien op het Jeugdjournaal.
Was ik eigenlijk wel netjes geschoren, zat mijn haar wel goed, heb ik wel duidelijk verteld waar het om ging, had ik nog iets meer moeten zeggen over de goede doelen......??!?! WAAAAAAHHHHH ! !
Ik ben me opeens weer erg bewust van het feit dat een camera niet direct mijn meest relaxte kant naar boven haalt. Maar goed......ben erg benieuwd naar de reacties en het uiteindelijke resultaat.

Groeten uit Oaxaca

2008-04-15T20:41:00.008+02:00

Vorige week kreeg ik mail uit Mexico; de foto's die ik had gevraagd kon ik online bekijken.
Nieuwsgierig ben ik op de digitale surfplank gesprongen en bekeek ik de foto's die een professionele fotograaf had gemaakt van de kinderen bij Casa Canica. Sinds deze maand hebben we meer contact met de vrijwilligers in Oaxaca en leven we steeds meer toe naar ons vertrek naar Mexico.

De Lonely Planet ligt al enkele weken naast me in bed en onlangs kreeg ik nog een reisbijbel over Mexico waar ik regelmatig in lees, voordat ik ga slapen. Vandaar dat ik deze keer wat informatie over Oaxaca wil geven.

Oaxaca

De deelstaat Oaxaca in het zuiden van Mexico is tweeëneenhalf keer zo groot als Nederland en telt 3,5 miljoen inwoners.
Na Chiapas is het tevens de armste staat van het land. In de loop der jaren zijn veel mensen uit deze staat dan ook vertrokken om elders hun geluk te beproeven. Velen kwamen terecht in de maquiladores, fabrieken van multinationals, in de grensstreek met de Verenigde Staten. De film Bordertown, met Jennifer Lopez en Antonio Banderas, geeft een redelijk beeld van het feit dat dit vooral vrouwen vaak in nog slechtere omstandigheden deed belanden.

Oaxaca is een regio waar veel Indianen wonen. Vandaar dat juist hier nog veel mensen een Indiaanse taal spreken naast het Spaans. Veel scholing hebben de meeste van hen niet gehad. 75% van de inwoners van de staat Oaxaca leeft dan ook in armoede en meer dan 20% is analfabeet. Vooral bij het vrouwelijk deel van de bevoling is dit een probleem.

De stad Oaxaca, waar 'Canica de Oaxaca' actief is, ligt in een vallei omringd door de bergen van de Sierra Madre. De stad is behoorlijk groot met ongeveer 500.000 inwoners. De omliggende dorpjes hebben een heel ander karakter en veel traditionele ambachten worden daar nog uitgeoefend.

Veel toeristen bezoeken de stad Oaxaca. Zij komen onder andere voor La Guelageutza; een groot cultureel festival waar onder andere traditionele dansen worden opgevoerd uit de verschillende regio's.

De boerenbeweging is hier van oudsher fanatiek en tot op heden wordt er fel actie gevoerd tegen de (lokale) overheid. Vorig jaar nog werd er opgeroepen om bovengenoemd festival te boycotten uit protest tegen politieacties een jaar eerder.

Oaxaca kwam wereldwijd in het nieuws in 2006, omdat een protest van leerkrachten uitgroeide tot een groot algemeen protest. Tienduizenden leerkrachten staakten onder andere voor een beter salaris en ongeveer 1 miljoen kinderen kwamen daardoor thuis te zitten.
Gouverneur Ulises Ruiz dreigde met politie en confrontaties hadden vele gewonden en zelfs een aantal doden tot gevolg.

Canica de Oaxaca

2008-03-25T21:52:00.006+01:00

In verband met het opzetten van onze nieuwe website is het op de weblog even stil geweest, maar vandaag weer een bericht om te melden dat we een stichting hebben gekozen die we dit jaar zullen gaan steunen:

Canica de Oaxaca !

Canica de Oaxaca, A.C is een Mexicaanse non-gouvernementele organisatie, die hulp verleent aan kinderen en hun families, die verkeren in, of het risico lopen op het leven op straat in Oaxaca.

Canica de Oaxaca heeft drie projecten:
1. `Niño(a) del Mercado` (kinderen van de markt);
2. `Niña(o)s Trabajadores en la Calle` (kinderen die werken op straat);
3. `Violencia Intrafamiliar` (interfamiliair geweld).

"CANICA de Oaxaca" probeert de kinderen te plaatsen in het opvanghuis en de gezinnen te helpen. In Casa Canica mogen deze kinderen weer gewoon 'kind' zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld om; naar school gaan, spelen, voldoende gezond eten, etc.

Wij zijn blij dat we een goede stichting hebben gevonden om mee samen te werken.
Het eerste contact hadden we met de Nederlandse stichting Amigos de Canica; een stichting die is opgezet door een Nederlander die als vrijwilliger bij Casa Canica heeft gewerkt.

De komende tijd zullen we in overleg met de Nederlandse en Mexicaanse stichtingen kijken welke hulp wij kunnen bieden.

Nam Jai zoekt.....

2008-02-14T21:22:00.002+01:00

Het internet is de uitvalsbasis voor een nieuwe zoektocht naar een stichting die we deze zomer kunnen en willen steunen. Het blijkt dit jaar geen eenvoudige klus te zijn. Er zijn veel organisaties actief in Mexico en we zijn er inmiddels achter gekomen dat er heel veel kinderen zijn die hulp hard nodig hebben. Mexico is officieel gezien wellicht geen ontwikkelingsland, maar er is veel armoede en het onderwijs is soms slecht geregeld. Er zijn dan ook behoorlijk veel organisaties die een weeshuis runnen, straatkinderen helpen en proberen om kinderen kans op een betere toekomst te geven.

Vraag is voor ons ook dit jaar waar wij goed kunnen helpen. Steunen we een grote organisatie die de zaken behoorlijk op een rijtje heeft, of richten we ons net als voorgaande jaren op een kleine stichting die zich met hart en ziel inzet, maar over te weinig financiële middelen beschikt? De keuze is heel moeilijk en er valt voor beide opties veel te zeggen.

Wat willen wij bereiken? Die vraag stellen we ons regelmatig. Wat wij doen is slechts een druppel op een gloeiend hete plaat en toch zijn wij er van overtuigd dat onze bijdrage niet zomaar zal verdampen. Onze druppel kan iemand hopelijk de moed en kracht geven om door te gaan met het goede werk dat hij of zij verricht. Onze steun kan een kind blij maken, of hoop geven voor de toekomst. Dat willen wij geloven.

We hebben nog tijd, dus voorlopig hoeven we ons nog niet druk te maken. We weten dat het geld hoe dan ook daar terecht zal komen waar kinderen er van zullen profiteren.

Onvermoede talenten

2008-02-07T20:51:00.000+01:00

Het begint toch alweer donker te worden als ik vandaag de school verlaat. Ik check het aanwezigheidsbord, voordat ik het gebouw verlaat en zie dat twee collega's het nog later maken dan ik. Met één van hen raak ik aan de praat en als we op de fiets zitten vraagt ze naar Nam Jai. Wat de plannen zijn voor dit jaar en of we ook weer geld gaan ophalen op verschillende manieren. Na een bescheiden monoloog mijnerzijds vertelt ze dat ze ook van plan is om dit jaar tijdens koninginnedag spullen te gaan verkopen voor Nam Jai!

Ze zit namelijk bij een naaiclubje en leert de fijne kneepjes van het ware Ankergevoel. Daar bedacht ze dat het wel een leuk en goed idee was om met wat creatieve kunstwerken en wat ze nog meer achter haar bed heeft bewaard,voor ons geld te verdienen. Geen groots verhaal, maar gewoon iets dat haar wel een goed idee leek.

Zo'n gesprek kan dan nog zo heerlijk naklinken in mijn hoofd als ik thuis ben. Het doet me achter de computer plaatsnemen en een bericht op het blog zetten. Wil het haar morgen ook nog zeggen, maar ook vanaf hier: DANK JE WEL !

Jammer dat ik zelf niet even langs komen kan tijdens de verkoop op Koninginnedag om even een kijkje te nemen. Hopelijk krijgen we nog wel de foto's te zien.

Donaties....

2008-01-28T21:23:00.000+01:00

Voor het 4e jaar gaan wij onze zomervakantie combineren met het steunen en bezoeken van een goed doel.Dit jaar dus naar Mexico. We zijn alweer druk bezig met het bedenken van mogelijke Fun(d)raisers, zodat we geld kunnen ophalen hier in Nederland. Vorige week kreeg ik te horen dat een actie op school mogelijk is en dat een deel van de opbrengst voor Nam Jai is bestemd. Of het een sponsorloop of rommelmarkt wordt, weet ik niet. Dat er geld van naar ons goede doel gaat is hoe dan ook erg bijzonder.
Het blijft ons sowieso verrassen hoeveel steun we ook dit jaar alweer krijgen. Er zijn behoorlijk veel mensen die al spullen apart zetten voor onze Koninginnedagverkoop. Als het net zo'n succes wordt als afgelopen jaar levert het weer behoorlijk veel geld op voor het project dat we zullen bezoeken.

Erg bijzonder was een donatie die ik pas tegenkwam, toen ik online wilde checken of mijn salaris was gestort. Een, voor mij, onbekende had een bedrag gestort voor Nam Jai.Vraagtekens, eerst bij mij en vervolgens ook bij Amis. We konden er niet op komen wie het zou kunnen zijn. Zou een onbekende, naar aanleiding van het artikel in de IS geld hebben gestort?? Krijgen we dat vertrouwen?! Dat maakte behoorlijk wat indruk op ons. Het was ook een hele goede bevestiging van een wens van mij; door ons initiatief iets bij een ander losmaken om ook een bijdrage te leveren.

We dromen ondertussen stilletjes van meer, maar koesteren dergelijke donaties. Dank aan degene die ons zo steunt en gelooft in ons kleine initatief!
Wij zijn er ontzettend blij mee.

We're going to Mexico

2007-12-30T00:26:00.001+01:00

(kijk onder de vlag voor muzikale begeleiding)

Het was ook dit jaar niet eenvoudig om een keuze te maken, maar na 3 jaar Azië gaan we nu naar Latijns-Amerika.
We hebben de tickets geregeld en er is zelfs al een eerste donatie binnen voor het goede doel dat we nog moeten gaan kiezen!! Nam Jai is klaar voor 2008 en we hopen net als voorgaande jaren op veel support van iedereen om ons heen.

Nam Jai krijgt aandacht

2007-12-03T22:54:00.000+01:00

Na een publicatie in het zomernummer van de Eigenwijzer, het personeelsblad van de Amsterdamse Stichtingen voor Katholiek Onderijs,krijgt Nam Jai nu ook internationaal de aandacht in Nederland. In het decembernummer van de IS staat een interview met Amis over Nam Jai. Als je nieuwsgierig bent ga dan naar de site en wordt gratis lid.

'Michael Oppatja, leerkracht op de Achthoek, wil in de
zomermaanden graag iets doen voor mensen die hulp
kunnen gebruiken. In juli vertrekt hij samen met vriendin
Amis Boersma naar Cambodja. Na een jarenlange
oorlog is de heropbouw van dit land in volle gang.
Michael en Amis gaan er twee scholen helpen met de
aanschaf van boeken en het aanleggen van elektriciteit.'

Avondschool

2007-07-26T12:14:00.000+02:00

Het schemert al als we voor de tweede keer op bezoek gaan bij Salariin Kampuchea. Areh, onze vertrouwde tuktukdriver van het guesthouse. brengt ons naar het schooltje dat achter een nieubouwcomplex schuilgaat. Zodra we van de weg naar de tempels af gaan, jaagt de tutktuk stofwolken op om ons heen. Voorzichtig ontwijkt Areh de kuilen in de weg en doen wij ons best om niet om te slaan.

Als we bij de laatste bocht aankomen horen we de kinderen van de beginnersklas al braaf hun Engelse woorden oefenen. Sommigen zullen het Khmer nog niet eens voldoende beheersen. Toch beginnen ook zij al met de taal van de toekomst; het Engels.
Wederom valt de goede sfeer op bij de school. Anja en Chai (haar vriend) hebben een mooi schooltje weten op te zetten met de hulp van veel vrijwilligers en eindelijk ook goede leerkrachten.

Vanavond gaat ook het computerlokaal open en mag een aantal van de oudere kinderen proberen om hogere scores te halen tijdens de typlessen. Het gaat er serieus aan toe en ze laten zich niet afleiden door de toeristen die met hun camera binnen komen lopen. Ja, we zijn allebei onder de indruk en laten dat ook weten aan Anja en Anne- Marie. Het geld dat we nog te besteden hadden maken we graag over naar hun rekening.

Als we ze deze blijde boodschap vertellen beginnen ze te stralen van blijdschap; nog meer geld om te kunnen doen wat in dit land zo hard nodig is. Amis geeft de goede raad om vooral verder te gaan met de ontwikkeling van de school en de professionalisering van de leerkrachten. Nadat het educatieve stelsel hier is onderuit gehaald is het hard nodig dat er gewerkt wordt aan een nieuwe generatie Cambodjanen die in ieder geval primair onderwijs heeft genoten.

Terwijl wij nog even napraten met Anja, Anne-Marie en Chai, pikt Areh vanuit de tuktuk een graantje mee van de lessen van de volgende groep studenten.
Hij vindt het heel leuk zegt hij en zou ook graag naar school gaan. Hij moet echter werken bij Baca Villa en het blijft dus voorlopig bij de bijles van een van de andere tuktukrijders.

Langzaam maar zeker lijkt het land evengoed vooruit te gaan. Wij vragen ons soms wel af of de goede weg wordt gekozen, maar gebrek aan initiatieven is er dus in ieder geval niet. Of het nu de grote NGO's zijn, een lokale idealist, zoals Mr Leng, die een groep wezen onder zijn hoede heeft genomen, of de projecten van de buitenlanders.
Het voelt goed dat wij daar met hulp van velen om ons heen aan hebben kunnen bijdragen.

NGO – the magic word

2007-07-25T11:16:00.000+02:00

Inmiddels zijn we al drie dagen in Siem Reap; het is een leuk stadje, dat een serieuze touristenhype ondervindt. Overal schieten, net zoals in Sihanoukville, hotels uit de grond. Er worden (voor ons inmiddels heel bekende) taktieken gebruikt om de aandacht van toeristen te trekken; al van een afstand roepen `Mister-wan-coldriiink?`, of niet aflatend het aanbod van five-for-only-one-dollar blijven herhalen.

De grootste hype is hier wel de NGO, non-governmental organisation, of gewoon
do-good-stichting. Iedereen met een guesthouse en kennis van het Engels, heeft een eigen initiatief om een familie, dorp of school te helpen. Heel logisch, want je hoeft niet ver te kijken om de armoede om je heen te zien. Ook de grote organisaties zijn hier; Plan, Unicef.... we hebben zelfs het gebouw van SOS kinderdorpen gezien. We hebben er veel gesprekken over; waar hebben de mensen eigenlijk behoefte aan en welke hulp werkt nou het best?

We hebben goede praktijk voorbeelden om ons heen, want we logeren nu al een paar nachten in guesthouse Baca Villa (www.baca-villa.com) dat net zoals Orchidee guesthouse door een Nederlandse Jan gerund wordt (niet dat we chauvinistisch zijn, hoor.. We hadden gehoord dat het hier leuk was...). Deze Jan heeft de gehele familie Baca onder zijn hoede genomen en op dit moment drieentwintig mensen (allemaal broers, zussen, neven en nichten) in dienst. Ook hij heeft net een school opgezet op het platteland, waar kinderen Engelse les kunnen krijgen. Er is veel animo: de enige leraar daar heeft tweehonderd leerlingen onder zijn hoede! Ook uit de omliggende dorpen komen de kinderen naar het schooltje toe.

Gisteren zijn we samen met Jan naar een school gegaan waar een deel van het Nam Jai geld aan gedoneerd is; de Wat Prenn school van Salariin Kampuchea. Jan kent Saskia, de mede-oprichster en vriendin van Amis, en de andere dames van de stichting goed. Het was druk, want er werd een film vertoond over de dieren in het Tonle meer. Of de kinderen alles begrepen van de film, is de vraag. Gelukkig mogen ze zondag naar het `Wildlifecentre` in Siem Reap om slangen en ander wild in het echt te bekijken – dan beklijft het vast wel.

Er is nog zoveel te vertellen! We hebben prachtige tempels gezien en genoten van de omgeving terwijl we werden rondgereden in de tuktuk.
Vanavond gaan we een les bijwonen op de andere school van – daarna volgt er meer.

Groeten uit Kleng Leu

2007-07-20T04:48:00.000+02:00

Na een lange reis en een paar dagen in Phnom Penh zijn we per Mekong Expres richting Siahnoukville vertrokken. Ondanks dat we inmiddels redelijk ervaren reizigers zijn, hadden we toch niet geregeld dat er een pickup van het hotel klaarstond. Gevolg was dat de motortaxi's zich om ons heen verdrongen om een paar dollar binnen te halen. Goed kijken dus naar de belangrijke man in de groep; de man met het schriftje die alles netjes bijhoudt. Met hem de deal gemaakt dat we voor 3 USD met twee brommertjes naar het guesthouse werden gereden, alwaar we Cees ontmoetten.

Sihanoukville is nu trouwens nog een trekpleistertje voor toeristen, maar allerlei investeerders doen hun best om er een strandoord van te maken dat kan wedijveren met Kuta op Bali.

Gistermiddag zijn we per brommer naar het dorpje bij de steengroeve gereden. Het laatste stuk moesten we lopen, omdat de weg moeilijk begaanbaar is. Het heeft ook niet geholpen dat de weg die Cees wilde aanleggen, niet meer doorloopt tot de school, omdat de grond verkocht is en er een kast van een huis wordt gebouwd. Ook Kleng Leu, waar het schooltje Mondol op'thom staat, ondervindt de gevolgen van de toenemende interesse in de omgeving. Enige jaren geleden stond er een handvol kleine huisjes die het dorpje vormden; een gehucht. Nu schieten er huizen van beton als paddestoelen uit de grond en kopen investeerders in hoog tempo grond op.

Wij richten onze blik op de school waar Pinokkio nog onverstoord op de muur staat. Met Cees lopen we de drie klassen binnen waar de kinderen aan het einde van het jaar nog bezig zijn met hun taallesssen. Ze hebben nog een paar dagen te gaan voordat hun zomervakantie begint en een paar afwezigen schijnt besloten te hebben om er alvast een voorschot op te nemen. Ben benieuwd of er een onderwijsinspecteur is die daar moeilijk over doet. Waarschijnlijk is ook dat een taak voor Cees.

Tegenover de school staat een huisje dat onlangs gekocht is door de stichting, zodat er binnen afzienbare tijd ook een heus computerlokaal zal zijn voor de kinderen. Eerst de boel goed dicht maken en zorgen dat er een deur komt zodat de boel afgesloten kan worden. Dan nog een goede leerkracht vinden, wat niet eenvoudig is, en uiteindelijk de computers aanschaffen. Een deel van ons geld zal voor dit kleinschalige ict-project worden gebruikt.

Terwijl wij een rondje lopen door het dorp wordt onze rugzak gedragen door Ramon, een jongen die de middelbare school nooit als leerling zal bezoeken, maar die wel altijd bereid is om een helpende hand te bieden. Je tas laten dragen door een ander, een kind nog wel; we laten het maar gebeuren, want het is hier heel normaal.
Ondertussen maken we veel foto's en filmen we, om het beeld achteraf terug te kunnen halen.

Veel van wat we zien is zo'n eerste keer niet echt te bevatten. De huisjes zijn gemaakt van hout en golfplaten en de eigenaren hebben schijnbaar niet hun best gedaan om er een gezellig hutje van te maken. De fotolijsten die ik in een huisje zien hangen, blijken gegeven te zijn door Cees, toen het kind dat er woonde was overleden aan de gevolgen van de Denguekoorts. Cees ondervond toen in de praktijk dat één van de kenmerken van Dengue is dat het bloed uit je hoofd komt zetten.
Dagelijks smeren wij ons in met deet, maar voor de lokale bevolking is dat natuurlijk geen optie. Klamboes bieden 's avonds bescherming, maar de denguemug is helaas overdag actief.

De nationale overheid krijgt kritiek, maar beweert dat de lokale bevolking zelf geen goede maatregelen neemt. Zij zelf doen er alles aan om voor goede informatievoorziening te zorgen. Jammer dat wij vanochtend de fietser met megafoon gemist hebben, die langs het guesthouse kwam rijden om voorlichting te geven. Was het verkiezingstijd geweest dan hadden wij ongetwijfeld wel de verkiezingskaravaan langs horen denderen. Het is maar hoe je als regering je prioriteiten stelt.

Oh ja, foto's zetten we nog niet op de blog, want dat is hier bijna niet te doen. Aan het einde van de rit, als we weer terug zijn in Amsterdam (wat lijkt het nu ver weg), maken we wel één diashow. Dat was het voor ons eerste verslag uit Cambodja.
Snel meer met een hopelijk net zo goed werkende computer.

Memorylane

2007-07-13T10:31:00.000+02:00

Morgen vertrekken we naar Cambodja.
Alles ligt klaar om ingepakt te worden en de laatste prik is gisteren gehaald.
Voordat we gaan hier een terugblik op onze reis van vorig jaar.

NamjaiYogya

De stichtingen

2007-06-30T22:27:00.000+02:00

De vakantie nadert met rasse schreden en we hebben allebei veel zin om naar Cambodja te vertrekken. Er is de afgelopen maanden behoorlijk veel geld ingezameld en de laatste 2 weken hopen we nog een aantal donaties te ontvangen. We zullen het geld daar direct goed kunnen besteden.

Voordat we vertrekken nog een verwijzing naar de twee stichtingen die we in ieder geval financieel zullen steunen.

Sala Riin Kampuchea

'Door het geven van voornamelijk Engels onderwijs op onze scholen, willen we proberen meer mensen de kans te geven om werk te vinden. Zo kunnen ze voor zichzelf en hun gezin een beter bestaan opbouwen; men heeft een grotere kans om aan de vicieuze armoedecirkel te ontsnappen en om zelfstandig het gezin te onderhouden.'

(bron: http://www.cambodia-school.org/)

Mondol op'Thom

'De Cambodjaanse kinderen verdienen uw hulp. Het kleinschalige onderwijsproject Mondol Op'thom kan niet helpen zonder uw steun. Geef de jeugd van het gehucht Kleng Leu een betere toekomst. Ons verhaal bevat slechts een druppel in de oceaan van armoede in Cambodja. Niettemin: uit een enkel eikeltje groeit de grote eik.'

(bron: http://www.orchidee-guesthouse.com/mondolopthom/)

Onthaasten

2007-06-17T17:29:00.000+02:00

Vrijdag bleek voor een aantal mensen een onhandige dag voor yoga. Er moest toch wel gewoon gewerkt worden, in ieder geval tot 17.00u. De Yogales die Marinka voor NamJai had georganiseerd, begon daarom ook wat later. Een aantal deelnemers kwam bezweet binnen, omdat ze gehaast hadden om op tijd te zijn.

Een paar minuten later liggen we allemaal met onze ogen dicht op onze matjes en gaan we even na hoe de dag tot dan toe is verlopen. We luisteren naar de geluiden om ons heen, voordat we ons onderworpen aan wat basisbewegingen uit de yogaleer die niet zo eenvoudig blijken. Kijken hoever je kan komen tijdens het rekken en strekken blijkt soms nog confronterend. Ik krijg het persoonlijk niet voor elkaar om in balans te blijven tijdens een evenwichtsoefening. Geen frustratie, want dat geeft negatieve energie, maar op zoek gaan naar mijn eigen grenzen.

Na een uurtje yoga met Marinka voelen de deelnemers zich wel een stuk relaxter en wordt nog even nagekletst onder het genot van een kop thee of glas sap. De financiële bijdrage van de deelnemers verbetert de sfeer nog verder. Het was de laatste fun(d)raiser in het kader van onze reis naar Cambodja en een mooie afsluiting. Marinka...chapeau ! !

Heel tevreden en dankbaar kunnen we kijken naar de rimpels in het water om ons heen, die zich steeds verder lijken uit te breiden.

Nam Jai Yoga

2007-06-03T22:19:00.000+02:00

Datum en tijdstip
Vrijdag 15 juni 2007
16:45 – 18:00

Lokatie
De Community School
Theaterzaal, begane grond.2e Jan van der Heijdenstraat 75 - 77

Kosten
Een bedrag naar eigen inzicht, geheel voor Cambodja.

Yoga
In 1994 ben ik, Marinka, met yoga begonnen en sinds 2004 volg ik de vier jarige beroepsopleiding tot hatha yogadocent; De Yoga Academie Nederland. Voor het project van Nam Jai geef ik eenmalig les. De yogales zal vooral gericht zijn op kennismaken met yoga, het losmaken en versterken van de nek de schouder en de onderrug.

Blik vooruit

2007-05-28T00:22:00.000+02:00

Met nog een paar weken te gaan richten we onze blik steeds meer op de reis naar Cambodja.

Tot die tijd hebben we nog één fundraiser gepland: Nam Jai yoga!
Het zal de eerste keer worden dat ik aan een yogales deelneem.

In de aanloop naar ons verblijf in Cambodja groeit de nieuwsgierigheid naar het land en zijn geschiedenis. Het boek 'The Lost Executioner', van Nic Dunlop bevredigt deels de behoefte aan informatie. Het geeft een beeld van de oorslogstijd waarin het land lange tijd verkeerde. De schrijver is een fotograaf die lange tijd in Cambodja heeft gewerkt en op zoek ging naar Comrade Duch; een belangrijke persoon binnen de Rode Khmer.

Van een vriendin kregen we een dvd met een korte documentaire over het 'Landmine museum' in Siem Reap. De maker van de documentaire probeert duidelijk probeert te maken wat de gevolgen tot op de dag van vandaag zijn, door de ontelbare mijnen die door het hele land verspreid liggen. Hij brengt Aki Ra in beeld die vroeger als kind zelf de mijnen heeft gelegd langs de grens met Thailand. Diezelfde Aki Ra ruimt nu al jaren mijnen op, om iets goeds te doen voor zijn land en de kinderen die er wonen.

Maak het leuker....

2007-05-10T17:05:00.000+02:00

Velen van jullie kunnen het zich wellicht niet voorstellen, maar wij kijken al dagen uit naar post van de Belastingdienst. Nu koninginnedag achter ons ligt en er wat rustiger tijden lijken aan te breken in verband met acties voor onze reis naar Cambodja, is het wachten op een goed bericht.
Het geld dat we vorig jaar hebben opgehaald voor de slachtoffers van de aardbeving in Yogyakarta hopen we deels terug te krijgen van de belasting. Dat geld kunnen we dan dit jaar weer gebruiken in Cambodja. Het zou heel prettig zijn als de belasting het niet alleen makkelijker, maar ook leuker zou kunnen maken.

In het kader van het positieve denken gaan we er voolopig natuurlijk van uit dat het goed komt, want we hebben er tenslotte volgens de regels van de Belastingdienst recht op. Maar tot het geld op de rekening staat juichen we nog niet.

Koninginnedag 2007

2007-05-01T14:26:00.000+02:00

Het was een lange dag, maar onvergetelijk!
Kijk hier onder voor de foto's >>>

KDAG2007

Koninginnedag begon dit jaar eigenlijk al op zondagmiddag 29 april.
Samen met een ouder van school rijd ik, nadat we wat dozen hebben afgeleverd, langs de plek die we gereserveerd hebben op de Apollolaan. Ik vind als snel het stukje dat Amis heeft afgeplakt, maar zie ook dat er al verschillende mensen op straat zitten om hun plaats te bewaken. Wat?!? Gaan mensen echt al om 15.00u op straat zitten om verzekerd te zijn van een goede plek? Ik kan het alleen maar eens zijn met de buurtbewoonster die hoofdschuddend langsloopt en zegt:"Het wordt ieder jaar gekker."
Evengoed besluiten wij ook dat we zo snel mogelijk onze spullen klaar gaan zetten en twee uur later staan we met twee volgepakte auto's op de stoep om uit te laden;
Deze toplocatie laten we niet aan onze neus voorbijgaan!
Ook niet als de politie ons een uurtje later sommeert om alles weer in te pakken. Het is trouwens opvallend hoe vaak de politie in Amsterdam Zuid patrouilleert op zo'n avond. Het schijnt dat Watergraafsmeer het die avond met minder agenten moet doen.
Als de avond valt, zetten we de partytent vast op en maken we ons op voor een korte nacht met een paar dekens en een fles wijn. Alleen Elske krijgt een vrijpas om nog een paar uur op bed te gaan liggen.
Om 03.30u rijd ik de auto nog eens de stoep op en richten we onze kraam in. Ditmaal laat de politie ons, onze gang gaan. Het is nog wat koud zo vroeg in de ochtend, maar het werk dat we te doen hebben maakt ons warm.
Als om 04.30 de eerste potentiële klanten de eerste kramen af komen speuren met kleine zaklampen in de hand, zijn wij er klaar voor.

Het wordt een lange, vermoeiende, maar bijzondere dag. De zon laat zich van zijn beste kant zien en de verkoop verloopt heel erg goed. We krijgen hulp van familie en vrienden en niemand hoeft lang te wachten om zijn geld om te ruilen voor een prachtstuk uit onze collectie. Zelfs een hele bijzondere badjas die we in het rek hebben hangen, wordt verkocht voor het niet geringe bedrag van €1,-.
De mensen blijven langs onze kraam schuiven en tussen de spullen snuffelen naar interessante koopjes. Als ik in dreig te storten, vind ik met wat hulp nog wat energie en uiteindelijk besluiten we pas om 18.00 de boel op te ruimen. We zitten dan meer dan 24 uur op dezelfde plek; pffffff......

Terwijl we onze spullen inpakken, komen mensen het grasveld op om overgebleven spullen te scoren. Als het gratis is, worden de stoelen bijna onder je vandaan getrokken zo aan het einde van de dag.

Eenmaal thuis genieten we van een heerlijke Surinaamse afhaalmaaltijd en beginnen we ongeduldig aan een leuke eindklus: het tellen van het geld. We hebben werkelijk geen idee hoeveel we verdiend zullen hebben. Na de lange nacht en blijkt dit werkje nog niet zo eenvoudig, maar met behulp van de rekenmachine komen we uiteindelijk uit op een onverwacht hoog bedrag: €788,16
Later die avond krijg ik sms-jes van twee anderen die ook spullen voor ons verkocht hebben. De stand op de meter kan voor de tweede keer die dag worden bijgewerkt.
Het is overduidelijk: Koninginnedag 2007 was een groot succes voor Nam Jai.

Vandaag ga ik in de berging de spullen sorteren die we nog over hebben, want op 5 mei doen we het nog eens dunnetjes over in Zaandam.

Hier zitten wij

2007-04-28T22:19:00.000+02:00

Voor iedereen die er over denkt om langs te komen; wij zitten op de kruising van de Apollolaan en de Beethovenstraat.
Vanaf 6.00 zijn wij klaar voor de 'NAM JAI - SUPERSALE !'

Iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan deze verkoop: BEDANKT ! Ondanks dat we al ene week lang het gevoel hebben net verhuisd te zijn, doet het ons goed dat zoveel mensen spullen aan ons hebben gegeven die we mogen verkopen.

Royal sale.....let the sun shine

2007-04-26T20:12:00.000+02:00

Al een aantal dagen achtereen houden wij de weersverwachtingen in de gaten.
De weergoden zijn ons gunstig gezond geweest de afgelopen dagen en als hun woordvoerders op aarde gelijk hebben, wordt het maandag ook mooi weer.

Vanavond zijn we nog eens langs onze gereserveerde plek gereden om tot de ontdekking te komen dat een ijverige buurtbewoner, of dienstplichtige ambtenaar, de straat schoon heeft geschrobd. Het Nam Jai-krijtwerk dat Amis had aangebracht was verdwenen
en een ander leek na ons ook al een vergeefse poging te hebben gedaan.
Wij lieten ons niet ontmoedigen en plakten vandaag voor de tweede keer een stuk af voor onze grote verkoopactie. Zondag gaan we op surveillance om de stand van zaken te checken. De aanhouder wint is het uitgangspunt en als we maandag vroeg op pad gaan, maken we een goede kans op een mooie plek.

Ondertussen heeft de koopwaar voor onze oranjekraam zich gestaag opgestapeld in onze derde kamer. We hebben onder andere een klamboe, kleding, speelgoed, boeken, geurtjes, kampeermatrasjes en heuse Villeroy & Boch kopjes met schotel in de aanbieding. Het lijkt erop dat we klaar zijn voor koninginnedag.

Queensday !

2007-04-06T13:45:00.000+02:00

WIJ ZOEKEN MOOIE SPULLEN OM TE VERKOPEN OP KONINGINNEDAG!
WIL JE ZELF HELPEN VOOR ONZE ACTIE...? HELEMAAL GOED !

Kookworkshop 2007

2007-03-25T23:09:00.000+02:00

En hier zijn de foto's.
Het was een hele goede avond. Nogmaals dank aan iedereen die er was.

Kookworkshop2007

Dipje......

2007-03-25T12:51:00.000+02:00

Het is zondag en ondanks het mooie weer wil het stralen even niet lukken.

Vandaag staat de kookworkshop op de agenda en komen vrienden en familie koken. Een activiteit waar ik heel enthousiast van werd toen we het bedacht hadden. Uitnodiging gemaakt, mensen erover gesproken, gehoopt en stiekem een beetje gerekend op een stroom aan positieve reacties. Voor veel mensen kwam het echter toch niet goed uit.

Begrijp me niet verkeerd; het is niet aan mij om welk verwijt dan ook te maken. Alleen........het had me zo te gek geleken als vandaag het maximale aantal deelnemers bij de kookworkshop waren geweest. Helaas is dat niet het geval.

Zometeen schud ik onder de douche even hard met mijn hoofd en laat de positieve gedachten weer de overhand nemen. Ik ben op de goede weg al weet ik de richting nog niet helemaal en
kan er aan mijn stuurmanskunst nog een en ander verbeteren. Vamiddag ga ik extra genieten van de mensen om me heen die er wel zijn en met wie ik samen een bijdrage ga leveren aan de wens die Amis en ik samen hebben.

Vol overgave storten wij ons daarna op onze grote uitverkoop tijdens koninginnedag; de tweede actie om geld in te zamelen voor ons Cambodja-project. Die dag zal ook Els spullen voor ons gaan verkopen; 'Driewerf hoera voor jou Els ! !'

Met de zon in mijn rug roep ik bij deze vast iedereen op om mooie spullen te verzamelen die geschikt zijn voor de verkoop, zodat op 30 april een prachtkraam zullen hebben.

Even heel hard zuchten en blazen en de wolken zijn zo weer weg.

And now it's time to get cooking !

KOOKWORKSHOP

2007-02-27T14:33:00.000+01:00

Fun(d)raisers...

2007-02-08T20:56:00.000+01:00

Ik ben onderweg naar huis als het begrip fundraiser in me opkomt.
Het is een passende omschrijving van de activiteiten die we allebei willen organiseren om geld te verzamelen voor ons Cambodja-project.
Het gaat om leuke en, zo mogelijk ook, gezellige activiteiten, waarbij de opbrengst ook nog eens voor het goede doel is.

Zo zijn we nu bezig met het organiseren van een kookworkshop in Alphen a/d Rijn.
Onder begeleiding van mijn zwager en patron cuisinier gaan we met zo'n 15 mensen een heerlijke maaltijd bereiden. De kosten neemt hij voor zijn rekening en de bijdrage van de deelnemers gaat in de spaarpot. Zoiets stel ik me voor bij een fundraiser.

Ik zou graag ook een gastkok regelen voor het café vlakbij mijn werk en daar met een groep mensen gaan eten. Misschien valt er zelfs iets te regelen met sponsoring door de kroegbaas.
Geld uitgeven aan een goed doel is op die manier heel eenvoudig.

In de agenda staat ook al het regelen van een kraam tijdens koninginnedag. Amis zal dan de scepter zwaaien samen met haar moeder. Tante Neusa beloofde caipirinha's te maken voor de gelegenheid.

Ja, we gaan de goede kant op en hopen ondertussen op nog meer ideeën voor fundraisers.

Vreemde snuiters

2007-01-26T23:07:00.000+01:00

Hoeveel weeshuizen zouden er in Cambodja zijn?
Unicef heeft het op de website in ieder geval over ongeveer 500.000 wezen.
Armoede en aids worden genoemd als belangrijkse veroorzakers van dit grote aantal kinderen dat moet worden opgevangen in één van de vele weeshuizen.

De weeshuizen in Cambodja zitten dan ook vol en houden vaak met moeite het hoofd boven water. Op steun van de overheid kan niet worden gerekend en hulp van buitenaf is dan ook altijd welkom.

Allerlei stichtingen ontvangen vaak met open armen de hulp van toeristen die een weeshuis willen bezoeken, zo wordt duidelijk uit de vele verhalen die te lezen zijn op weblogs van voorbijgangers . Ze komen en gaan weer, net als wij zullen doen deze zomer. Er worden schoolspullen achtergelaten, computeres aangeschaft, fundays georganiseerd en veel foto's gemaakt. Het gebeurt allemaal vanuit een goed hart en met de juiste intentie.

Vanavond vraag ik me alleen af wat het beeld is dat een wees in Phnom Penh heeft van een Westerse toerist. Een vreemde die op bezoek komt, mooie spullen brengt en dan weer vertrekt met de tranen in de ogen. Vreemde snuiters zullen ze ons maar vinden vermoed ik zo.

Londen-Doha-Bangkok

2007-01-24T22:16:00.000+01:00

Een ticket vinden naar Cambodja blijkt geen eenvoudige opgave.
We surfen ons een slag in de rondte en kijken op alle websites die we kunnen bedenken. Alles is natuurlijk mogelijk voor de juiste prijs, maar wij kunnen en willen die niet betalen.
Dan maar eerst naar Bangkok, omdat we daar toch nog langs Elske, een soulmate van Amis, willen gaan.

We dachten dit jaar slim te zijn om vroeg te boeken, maar hebben ons toch een paar maanden vergist. De echte koopjesjager heeft zo te zien al een ticket geregeld als de was van de afgelopen zomervakantie net aan de waslijn hangt. Gelukkig komen ook wij via wat omwegen bij twee tickets terecht die we na even diep ademhalen toch reseveren.

Welcome to Qatar Airways......
We vliegen langs Londen en maken een pitstop in Doha. Zou je het opzoeken in de atlas, dan kom je terecht in Qatar. Ja inderdaad, dat leuke kleine staatje vlak boven Saoedi Arabië. Van daaruit door naar Bangkok en bij Air Asia moet dan een 'very cheap ticket' naar Phnom Penh gevonden worden voor een paar dagen later.

Wat we daar willen gaan doen wordt steeds duidelijker. De ervaringen van vorig jaar helpen ons om de richting te kiezen die bij onze ideeën past. Amis heeft mailcontact met iemand in Cambodja die voorstelde om een weeshuis te helpen en we hebben twee Nederlandse stichtingen gevonden waar we informatie hebben opgevraagd. In februari weten we hopelijk bij welk project we zullen gaan helpen. Zodra we dat weten kunnen we verder met het maken van plannen.

Surfen met windkracht 10

2007-01-18T23:53:00.000+01:00

Een heftige storm vandaag.
De wind raast over het IJ en de schuimspetters springen hoog boven de golven uit. Losliggend bouwmateriaal wordt door de lucht geslingerd en legt het treinverkeer plat. Amsterdammers wordt vandaag afgeraden om zich op straat te begeven als het niet nodig is.
Iedereen dus zo vroeg mogelijk naar huis en ook ik heb nog een heerlijk lange avond voor mezelf.

De gedachten over de reis naar Cambodja komen na het eten dan als vanzelf naar boven.
Ik zet de computer aan en surf vanuit mijn veilige, windstille kamer naar Cambodja en ga weer langs bij de website van COLT; een Nederlandse stichting die als voornaamste taak heeft het runnen van een kindertehuis in Phnom Penh. Ik lees de laatste berichten op de weblog van een vrijwilligster,(h ttp://anniebannie.waarbenjij.nu/), die zonder poespas vertelt over haar tijdelijke leven daar. Indrukwekkend......

Ik merk dat ik de neiging heb om weer te kijken hoeveel weken het nog duurt voordat wij gaan; Is er wel genoeg tijd? Wat kan ik doen met meer tijd? Wat willen we doen met de tijd die we hebben?

Het is oké, vertel ik mezelf om het borrelen te beteugelen voor het slapen gaan. Het versterkt alleen maar mijn wens om ook deze zomer meer te doen dan alleen lekker eten en onderuit gezakt genieten van het lokale biermerk. Eerst maar eens kijken hoe we tickets gaan regelen en dan op zoek naar een goed project. Stap voor stap.

Namjai 2007

2007-01-05T18:32:00.000+01:00

De keuze is gemaakt: deze zomer gaan we naar Cambodja.
Een onbekend land met veel armoede en een prachtige natuur. Voor de volledigheid eerst wat informatie over dit land dat meestal in een vakantiepakket zit met Laos, Viëtnam of Thailand.

Cambodjanen zelf noemen hun land Kampuchea, deze naam is afgeleid van het woord Kambu-ja. Deze naam betekent letterlijk: zij die geboren zijn door Kambu. Kambu is volgens een mythe de grondlegger van Cambodja.

Cambodja is een zeer arm land en de economie draait zeer slecht door de vele oorlogen. Het toerisme is nu de snelst groeiende sector in de laatste jaren.
Vroeger bestond Cambodja voor een groot gedeelte uit regenwoud. Door de massale houtkap in de afgelopen jaren is dat nu nog maar 52% van het oppervlak van het land.

De meeste Cambodjanen behoren tot de Khmer (94%). De Chinezen zijn op een na de grootste groep met ongeveer 3%, de Moslim Chams volgen met 2%. De rest van de bevolking bestaat uit Vietnamezen, Thais, Chinezen en bergvolkeren.

Aids vormt in dit land een groot probleem met een grote toename in het aantal gevallen in recente jaren. Gevolg is dat er speciale weeshuizen zijn die kinderen opvangen waarvan beide ouders door deze ziekte zijn gestorven .

2006-12-26T13:16:00.000+01:00

De 13e maand

Al een paar weken geleden lag ik in bed te bedenken wat ik allemaal wel niet kon kopen als ik in december de 'eindejaarsbonus' zou krijgen. Kleding, een externe harde schijf, nieuwe schoenen, een docking station voor mijn i-pod; het zou haast moeilijk worden om te kiezen.

Het duurde nog een paar dagen voordat ik het idee kreeg om een deel van het geld te gebruiken voor een kerstbonus voor het weeshuis 'Mardi Siwi', waar wij deze zomer op bezoek waren.
Zo gedacht, zo gedaan. Het geld ging via stichting Flowgi naar het weeshuis voor een kerstlunch. Erita zou het verder voor ons regelen.

Vrijdag 22/12:
Ik krijg via de mail het bericht dat over een half uur de kerstlunch bij Mardi Siwi gaat beginnen. Een paar minuten later heeft Amis Christoffel aan de lijn, die de leiding heeft bij Mardi Siwi. Ze zijn heel blij met het kerstpakket dat ze hebben gekregen. Behalve de kerstlunch heeft Erita met Faï ook nog 2 gitaren en sportspullen gekocht. Met een goed gevoel streep ik in mijn hoofd wat kado's door op mijn eigen verlanglijst.

2006-08-28T19:04:00.000+02:00

Foto's online!

Het is me nog niet gelukt om geduldig alle foto's hier op de weblog te zetten, maar ze zijn wel al online te bewonderen.
Ga naar de fotopagina van Amis ( http://pg.photos.yahoo.com/ph/amisboersma/my_photos) en klik op de FlowgiJogja-map.
Zodra ik weer even de tijd neem probeer ik ook hier foto's toe te voegen.

2006-08-21T07:43:00.000+02:00

Gotong royong

Het is alweer bijna een week geleden dat Tri, Ria en Fai ons naar het vliegveld in Yogya brachten (Agus was al op de campus in de weer en smste later zijn excuses). Het was jammer dat we afscheid van ze moesten nemen. Nu dat we al een paar dagen op Bali zitten te luieren, bezinkt het allemaal langzaam. Wat we gedaan hebben, was goed. Het was fijn dat we het samen deden met leuke, competente mensen. Ook nu nog onderhouden we contact met Ria en Fai, die eergisteren nog een sms-je stuurden dat ze geld over hebben. Omdat de donaties nog altijd blijven komen, hebben we ze gevraagd te inventariseren wat er nu nog nodig is. Uiteraard houden we ook u, gewaardeerde lezer, op de hoogte. Vandaag zullen ze de 38 paar schoenen bij TK Combongan afleveren en foto's krijgen van de nieuwe muren van het huis van de juf. Omdat Flowgi haar niet kan helpen met het vervoeren van de bamboe muren, zal ze moeten vertrouwen op 'gotong royong'.

Feitelijk betekent 'gotong royong' niet meer dan elkaar helpen. In moeilijke tijden is dat wat men doet. Nu, na de aardbeving, betekent het dat familie helpt de tent voor school op te zetten (zoals bij Combongan), dat op zondag de hoopjes stenen en aarde van de zijkant van de weg geschept worden, dat de ene familie bij de andere inwoont. In alle gesprekken met Yogyakartanen komt het minimaal een keer voorbij; de becak rijder, de schooldirectrice, de serveerster - 'gotong royong' doen ze allemaal. Het helpt ze doorgaan.

Tijdens mijn eerste colleges Indonesisch in Leiden, werd uitgebreid uiteengezet hoe Indonesie uitgaat van processen als 'musyawarah' en 'mufakat' (overleg en overeenstemming), wat het belang is van de staatsideologie 'Pancasila' en dat hierin het begrip 'gotong royong' niet weg te denken is. 'Gotong Royong' , voor elkaar iets doen, klonk voor mij toen net zo indrukwekkend als ' heitje voor een karweitje' of ' voor wat hoort wat'. De afgelopen weken heb ik pas ontdekt dat 'gotong royong' niet slechts in Sukarno's nationalistische retoriek voorkomt: het bestaat echt!

2006-08-15T05:45:00.000+02:00

CK Combongan,

De dag begint met een ritje langs een plaatselijke meubelwinkel.
Ria heeft gisteren namelijk al gewinkeld en materialen besteld voor de kleuterschool.
We halen een opklapbed op die de leerkrachten graag willen hebben voor een kleine slaapkamer. In de auto liggen al allerlei schoolspullen die ook op de verlangslijst stonden. Het schoolbord dat we kopen is wel besteld, maar nog niet klaar, net zoals een kast om alle spullen goed in op te kunnen bergen.
Volgeladen komen we dit keer zelfs eerder dan gepland aan bij Combongan. Het moet niet gekker worden. De kinderen zijn braaf allemaal puzzeltjes aan het maken. Het doet me goed om te zien dat de nieuwe tent inderdaad is opgezet en de kinderen onder iets betere omstandigheden kunnen werken. Tussen het foto's maken door doe ik als dwaze leerkracht nog een poging om Ria te overtuigen van de voordelen van vrij spelen. Op een mat die we hebben gekocht zouden een paar kinderen heerlijk kunnen spelen met de blokken die nog in het lokaal staan. Ook met twee leerkrachten is dat toch nog even een brug te ver.

De kinderen drinken nog een bekertje water en krijgen nog wat pakjes melk en snoep dat we over hebben van de funday. Gelukkig vinden ze ons niet meer zo eng als de eerste keer als ze een voor een hand komen geven. Ze klauteren achterop de brommers en fietsen van de moeders die de hele ochtend naast de tent hebben zitten wachten en verdwijnen om de hoek.
De kleintjes hebben niets gemerkt van de consternatie van een paar minuten eerder toen oud-president Megawati met gevolg in donkere auto's voorbij kwam flitsen.

Als we nakletsen met de leerkrachten (waarbij vooral de anderen praten en ik heel geïnteresseerd luister), krijgen we via Ria de vraag of we de leerkrachten ook privé kunnen helpen. Door de aardbeving is er van hun huis namelijk alleen nog het fundament over. Ze willen heel graag bamboe-muren neerzetten, maar hebben ook daar de middelen niet voor. Uit onze post 'onvoorzien' halen we 40 euro en maken zo weer het verschil. Het is zo eenvoudig en voelt zo goed, telkens weer.
Als we even later op uitnodiging dapper een glas kokossap wegwerken bij het huis van de hoofdjuf is dat goede gevoel weer moeilijk vast te houden. Er staat vrijwel geen huis in de buurt meer overeind en het is indrukwekkend om te zien hoe iedereen hier leeft tussen de restanten van wat ooit hun huis was. De dochter van de juf vertelde Amis bij de kleuterschool al dat ze niet verdrietig hoeft te zijn: "We still smile and we are strong."
Als we afscheid nemen krijgt Amis van de dochter nog een speld als kado. Iets weggeven als je zelf al zo weinig hebt; respect. Als we langzaam wegrijden zet ik de muziek hard aan en tover een glimlach op mijn gezicht. Ik wil in ieder geval met een positieve uitstraling uit het zicht verdwijnen.

'Bye Bye! Take care! Good luck!'

2006-08-15T05:21:00.000+02:00

Sunday Funday!

De planning was om 8.00u verzamelen bij de school.
Dat het uiteindelijk 8.45u wordt, verbaast me niet echt meer.
Op het veld bij school lopen al meer dan 100 kinderen rond die op de auto af komen rennen als wij het veld oprijden. We hebben nog niets klaargezet en moeten nog afspraken maken over wie wat gaat doen. Ik doe nog een poging om taken te verdelen in een schooltent, maar nadat de afspraken zijn gemaakt gaan de meesten toch hun eigen gang. Ondertussen zie ik al een paar ballen over mijn hoofd heen vliegen. Ben blij dat de gymleerkracht van mijn school in Amsterdam er niet is om te zien hoe we dit organiseren.

Na een kwartier beginnen er toch groepjes kinderen te ontstaan die druk bezig zijn met verschillende activiteiten. Agus laat zich van zijn goede kant zien aan het volleybalnet en één van de vrijwilligers van de universiteit heeft twee enthousiaste teams laten starten bij de Spongebobrace, waarbij de sponsen worden leeggeknepen in de flesjes aan het einde van het parcours. Ze worden luid aangemoedigd door klasgenoten. Paaltjesvoetbal verderop zou eigenlijk nog wat begeleiding behoeven, maar ach ze lijken er veel lol aan te beleven.
Onder een afdak zitten zo'n 20 kinderen samen met een student en Amis relaxed in de schaduw te tekenen. Ze lijken zich braaf te houden aan de technische tekenlessen die ze op school gehad hebben. Eén jongetje doet het net even anders; hij tekent een hoge golf en op de achtergrond is onmiskenbaar de rokende vulkaan Merapi te zien. Een muur van zijn huis tekent hij met groen, omdat die muur nu gemaakt is van bamboe.
De Indonesische variant van kopspijkers test ondertussen de kennis van de oudere leerlingen in één van de noodtenten. Ze zijn fanatiek ondanks de hoge temperatuur.

Hoogtepunt van de ochtend is natuurlijk het eten. De lunchboxes worden aan de kinderen uitgedeeld en binnen 10 minuten zit iedereen nu op de grond in de schaduw lekker te eten. Ik red ondertussen de volleybal en bjipassend net, badmintonspullen en losliggend materiaal van kinderen die het niet helemaal op juiste waarde inschatten. Ik geef ze mee aan twee dames van de Kelopakgroep die op de 17e nog een funday gaat organiseren. Ze kunnen de spullen vast goed gebruiken.

Met een heuse medaille-uitreiking wordt de dag afgesloten. Ik voel me net een hotshot bij de Olympische spelen als ik de zoete beloning om de nek hang van winnaars, die aan de hand van nauwgezet bijgehouden scorelijsten naar voren worden geroepen. Nog even zingen en dan een zakje snoepgoed voor onderweg. Binnen 10 tellen is er geen kind meer te bekennen.
De tekenmaterialen overhandigen we aan de leerkrachten met een woord van dank voor hun komst.
's Avonds gaan we met z'n allen nog uit eten. Lucy, van Flowgi, had ons met en bezoek verrast en trakteert de hele club op een diner bij restaurant Wong Solo. Het wordt een hele gezellige afsluiting van een topdag.

Als we weer in het guesthouse zijn plof ik moe neer op bed. Binnen 5 minuten slaap ik.

2006-08-12T16:21:00.000+02:00

10 Euro....

Ik zit in een klein internethokje vlakbij ons guesthouse.
Vandaag weer de tijd nemen om verslag te doen van onze ervaringen hier. Het schrift waarin ik overdag schrijf heb ik op de kamer laten liggen, dus ik moet het nu doen zonder aantekeningen. Het gevoel overheerst vandaag.

Ik herinner me nog dat ik opschreef dat ik trots was op wat we hier nu aan het doen zijn.
Onontkoombaar komen nu de beelden terug van alles wat ik de afgelopen dagen hier heb gezien.
Het gaat niet eens alleen om de ellende die de aardbeving hier teweeg heeft gebracht. Ik heb echte armoede gezien en dat is niet iets om echt blij van te worden.

Vandaag op bezoek geweest bij een kleuterschool waar Erita, een nieuwe Flowgi-aanwinst, al eerder was geweest. Ik zei het gisteren over de telefoon al tegen een vriend van me die leerkracht is in een groep 1/2 in Amsterdam; de kinderen zitten in een zeer eenvoudige tent met een paar banken en tafeltjes. That's it.
De juffen die we zien, zingen met de kinderen en doen hun best om de kleintjes bezig te houden. Dat wij later zijn dan gepland, omdat we vast zaten in een klein straatje met overal verkeer, helpt niet als je al de hele ochtend in een bloedhete tent zit en je niets hebt om mee te spelen.
Toch zijn er lachende gezichten, ook van de ouders die achter ons komen staan als de kinderen met de leerkrachten voor ons zingen.

We geven de schoolspullen aan de leerkrachten als de kinderen weg zijn en praten even met ze. Ik vraag om 10 dingen die ze het meeste nodig denken te hebben. Natuurlijk staat een nieuw schoolgebouw op nummer 1. Dat kunnen wij niet meer realiseren.
Ze zeggen dat het erg warm is in de tent voor de kinderen. In het lokaal zien we echter een tent nog in de doos staan. Hoe zit het daar dan mee?
Nou, die tent willen ze wel opzetten, maar er is niemand om het te doen. De juf heeft geprobeerd om familie te regelen, maar dat was niet mogelijk. Krachttermen onstnappen aan mijn lippen als ik hoor dat er wel mensen zijn, maar dat de benodigde 100.000 rupiah vergoediing ontbreekt.
Denk er maar over na; als je ons 10 euro hebt gegeven heb je het vandaag mogelijk gemaakt om deze klas een beter onderdak te geven, totdat er misschien een nieuwe school is.
Morgen gaan ze deze tent al opzetten.

En we hebben nog geld over! We hebben niet meer dan een blik van verstandhouding nodig om te besluiten om dat geld hier uit te geven. Twee sets schooluniformen, schoenen, extra schoolmaterialen en nieuwe spullen voor een kleine slaapkamer kunnen wij bestellen!
Maandag gaan we er nog even langs en in gedachten nemen we ze mee terug als we weer naar Amsterdam zullen gaan.

Met wat vertraging komen we aan bij Mardi Siwi, het weeshuis.
We laden een voetbal (met Manchester United logo) uit, een volleybal met bijpassend net, boekjes over Florence Nightingale, Louis Pasteur, Edison en Bell voor de dokters, verpleegkundigen en de professor. We hebben ook licht leesvoer bij ons; tijdschriften en comics.
Er worden twee palen de grond in gewerkt en het net hangt. Het is heet en stoffig, maar ik geniet met volle teugen van het potje volleybal.

Als we vertrekken zegt één van de jongens nog: "I will miss you. God bless you."
Het is de mooiste wens die ik in lange tijd heb gehoord en ik koester hem.
Ik wens de achterblijvers veel geluk en hoop dat het goed met ze zal gaan.

Oke, ik stop ermee voor vandaag.
Ik ben vandaag een gelukkiger mens geworden en accepteer het verdriet dat er voor het moment hand in hand mee samengaat.

Morgen Funday en dan schijnt vast de zon.
Voor nu selamat tidur allemaal en in naam van alle kinderen hier; terimah kasih banyak.

2006-08-12T15:57:00.000+02:00

Een volle achterbak.....

Gisteren stond een tweede bezoek aan basisschool Banjardadap op de agenda.
Eerst reden we nog langs Toko Merah; een grote winkel waar allerlei schoolspullen worden verkocht. De avond daarvoor spraken we een Indonesiër in Yogyacafé die ons aanraadde om daar onze spullen te kopen. Het is de plek waar de 'locals' de meeste van hun spullen kopen in plaats van bij het duurdere Gramedia.
De winkel heeft twee verdiepingen en met onze boodschappenlijst banen we ons een weg door alle spullen die uitgestald zijn. We kopen pakken met schriften, pennen en mappen voor de leerkrachten van Banjardadap, een wereldbol en landkaart van Indonesië, kleurpotloden en pennen voor de funday en weeshuis Mardi Siwi, matten voor op de vloer van de kleuterschool waar we nog op bezoek gaan en nog een hele hoop meer. Ik probeer goed te letten op de prijs en klaag als een vrekkerige Hollander als we maar een paar gelpennen kado krijgen en wat korting. Bij de kassa rekenen we uiteindelijk voor nog geen 200 euro af. De achterbak zit dan al bijna vol.
We gaan verder met de auto naar de uitgever van de schoolboeken waar Agus, die zich had verslapen, al op ons zit te wachten. Voor hem staat een grote doos met schoolboeken. Omdat een vriend van hem daar werkt hebben we een goede korting gekregen en er vloeit weer geld terug in mijn speciale Flowgi-portemonnee. De bonnetjes verzamel ik ook trouw en voel me haast een echte accountant.
Opgevouwen zit Agus naast de spullen op de achterbank en met de kostbare lading gaan we weer verder. De schoolspullen worden bij Banjardadap uitgeladen en overhandigd aan de directrice van de school. Amis deelt de kadootjes aan de leerkrachten uit, die ze meteen mee naar huis nemen. Een paar kinderen van de lagere groepen die bij school rondhangen komen even in het kantoortje kijken naar de spullen die we hebben meegenomen. Volgens mij wordt het goedgekeurd.
Met de directrice overleggen we vervolgens over de schooluniformen. Alle kinderen krijgen van ons geld sportkleding die we zelf mogen gaan bestellen. We kiezen voor blauwe kleding en laten op de voorkant een hart maken met het cijfer 1 erin; 1 love.

We printen op de terugweg naar het hotel de foto's uit, zodat we morgen de foto's die we bij Mardi Siwi maakten in kunnen lijsten. Ria en Fai regelen het inlijsten voor ons en zorgen dat we niet meer betalen dan nodig is. Hun hulp de afgelopen dagen is echt super.

Het doel dat we ons in Nederland hadden gesteld is vandaag zeker gehaald; we hebben een basisschool in de buurt van Yogya echt kunnen helpen om weer een stap verder te maken.
Ik sluit de dag af in de wetenschap dat een Duitse organisatie voor een semi-permanent gebouw gaat zorgen (maar anders dan bij de Achthoek).

Er is weer hoop.

2006-08-09T13:22:00.000+02:00

Ghifari & Mardi Siwi

In Bandung bezochten we al een weeshuis en gisteren gingen we naar Ghifari, vlakbij Gunung Merapi, en Mardi Siwi, een weeshuis hier in Yogya. In Nederland heb ik nog nooit een weeshuis van binnen gezien en kan ik niet eens bedenken of die eigenlijk überhaupt wel bestaan in Amsterdam. Hier zijn weeshuizen niets bijzonders; alleen al in Bandung zijn er 40 weeshuizen die samenwerken met elkaar.
Weeshuis Ghifari.....een oud gebouwtje dat met hulp van Flowgi deels is opgeknapt. De koeien staan iets verderop rustig in de stal. Zij maken het mogelijkdat Ghifari in de toekomst hopelijk voor een eigen bescheiden inkomen kan zorgen. Als wij aankomen blijkt dat de leidinggevende helaas net weg is om gras te halen voor de koeien, die Nederlandse namen hebben gekregen, zoals Kees en Ronald.
We maken wel kennis met een paar kinderen die net terug komen van school in hun nette uniform. Het vormt toch een vreemd contrast met het huis waar ze in wonen.

Na het bezoek aan Ghifari doen we even een stap terug door met z'n allen lekker wat te eten bij het openlucht-restaurant waar Flowgi met de vrijwilligers afgelopen zondag nog is wezen eten. Al snel staan Fai, Agus, Ria, Tri en Amis te zingen met ondersteuning van de lokale Tony Eijk. Het staat allemaal op film, dus iedereen die wil kan zelf over een tijdje zien dat Flowgi veel verborgen talenten in huis heeft.
Na deze ontspanning rijden we naar Mardi Siwi. In een behoorlijk ruim weeshuis wonen 35 kinderen samen. Ze gaan allemaal naar de middelbare school en we maken kennis met de hele club, nadat de bel is gegaan. De leiding heeft het hier goed georganiseerd.

De kinderen zitten recht tegenover ons en kijken in stilte naar de delegatie die ze voor zich zien. Sommige gezichten maken veel indruk op me. Een verlegen blik, een giechelend meisje en de norse blik die na een paar minuten aandacht verandert in een glimlach.

Ik vraag me af wat deze kinderen nou later voor werk willen doen. Ria, die Engels studeert, vertaalt mijn vraag en één voor één staan de kinderen op om zichzelf voor te stellen en antwoord te geven.
Er zijn opvallend veel dokters, verpleegkundigen en leerkrachten in de dop aanwezig in het weeshuis. Eén jongen zegt later professor te willen worden. Niet een wetenschapper die promoveert en als onderzoeker werkt, maar een man die nieuwe dingen uitvindt. In zijn geval dingen die zijn land vooruit zouden helpen.
De dromenjagers wonen blijkbaar niet alleen in Bandung en dat is goed om te horen.

2006-08-09T13:03:00.000+02:00

Er is een plan....

We hebben na ons bezoek aan de scholen een plan gemaakt met de Flowgi-staf hier in Yogya.
Het is nu duidelijk wat we hier de komende dagen kunnen doen.
Uit de atm haalden we pakken geld, zodat Agus vast aan de slag kan en ook vandaag zullen we weer miljoenen rupiah uit de muur trekken. Het papieren reisverslag wordt aangevuld met alle bonnetjes die we netjes bewaren om ht overzicht te behouden.

Er worden boeken gekocht voor het tweede semester voor de kinderen van SD Banjardadap. Ze moeten de boeken wel per 2 kinderen delen, maar ze kunnen zo wel verder met school. Alle kinderen krijgen ook een nieuw batik-uniform die ze aan hebben op vrijdag en zaterdag.

Voor een andere basisschool, SD Assifa, organiseren we op zondag de 'Funday'. Behalv spelletjes, regelen we ook lunchboxen voor de kinderen (iedereen die op de Flowgi-sponsordag was weet wel hoe die eruit zien).
Van Erita hoorden we verder dat er een TK is, de Indonesische kleuterschool, waar veel arme kinderen zitten. We kopen voor die school spelletjes, tekenmateriaal en andere schoolspullen, voor zover we daar aan kunnen komen. De studenten die ons als vrijwilliger bijstaan, geven we soms ook een kleine financiële vergoeding voor al hun hulp.
Hopelijk hebben we nog geld over om wat tijdschriften, een voetbal en volleybal te kopen voor het weeshuis 'Mardi Siwi', waar we gisteren waren. Met relatief weinig geld kan je hier behoorlijk wat kopen, dus we hebben goede hoop.

2006-08-07T14:40:00.000+02:00

Yogyakarta

Na het afscheid van de familie in Cimahi, zijn we met de trein afgereisd naar Yogya.
In de Prawirotamanwijk hebben we een prima guesthouse gevonden (terimah kasih paps&mams). Bij het guesthouse hebben we een paar vrijwilligers van Flowgi ontmoet. Triyono (Tri) is de coördinator van de meeste Flowgi-activiteiten, Fai is onze chauffeur en steun en toeverlaat dezer dagen en staat ons samen met Agus bij, tijdens onze bezoeken aan verschillende basisscholen in de omgeving.

De stad heeft de draad inmiddels weer opgepakt en het dagelijks leven begint weer vorm te krijgen nu ook de scholen zijn begonnen. De toerist die het niet wil zien, kan zonder veel moeite voorbijgaan aan de bergjes puin die je overal tegenkomt en je stilzwijgend doen herinneren aan de ellende van een paar maanden terug. Kijk je iets beter om je heen en neem je een afslag, dan zie je dat er ook in de stad veel schade is. Scheuren in vloeren, muren die geheel of deels zijn ingestort en veel mensen die zo goed en kwaad als het gaat bezig zijn met herstelwerkzaamheden aan huizen en bedrijven.
Nog steeds wonen er mensen in tenten, zonder dat de puin om hen heen is opgeruimd. Zo'n 50 meter van ons guesthouse vandaan komen we de resten van een kleine basisschool tegen. De kinderen krijgen les in een noodtent die door 'the people of Japan' is geschonken. Op houten platen staan waarschuwingen geschilderd, zodat kinderen niet op gevaarlijke plekken gaan spelen.

We stonden vandaag bijtijds op, zodat we met Fai en Agus langs een paar scholen konden gaan, waaronder de SD Banjardadap, en om vast wat buitenspeelgoed te kopen voor een paar scholen.
De scholen die we zien zijn er slecht aan toe. Soms kunnen er nog muren worden gered en dat scheelt weer geld. Bij een andere school staat er niets meer overeind. Overal zien we de tenten waar de kinderen les in krijgen en de leerkrachten hun werk zo goed mogelijk proberen te doen. Afhankelijk van de kwaliteit van een tent en het tijdstip van de dag, is het uit te houden voor de kinderen met deze warmte.
We filmen veel en maken foto's; het voelt een beetje onwerkelijk moet ik toegeven. We komen onderweg langs het ziekenhuis waar niet zo heel lang geleden de doden op de parkeerplaats lagen. Nu is daar niets meer van te zien. Life goes on.......

De hulp van de overheid hier, komt maar langzaam op gang. De tenten konden worden opgehaald bij een distributiepunt en soldaten hebben de eerste dagen na de aardbeving geholpen met puinruimen. Bij de ene school een paar dagen, bij een andere school slechts een halve dag. We zien bij een school dan ook een medewerker de gebroken stoelen en tafels op een hoop gooien, zonder dat hij zelf idee lijkt te hebben wanneer de puinhoop weg kan worden gehaald.
Als meester van een goed draaiende school met zoveel middelen vind ik het verschrikkelijk om te zien.

Er wordt voortdurend door Flowgi gekeken welke hulp er nodig is. Aangezien coördinatie van hulporganisaties moeizaam gaat is dat hard nodig. De scholen vragen om lesboeken voor het tweede semester, schooluniformen en schoenen voor de kinderen, een wereldkaart en speelmateriaal voor de kinderen. Daarnaast is het bouwen van een nieuwe school natuurlijk van groot belang. Ook Flowgi gaat zich met deze lange termijn problematiek bezighouden zo begrijpen wij hier. Wij zullen ons in eerste instantie richten op de hulpvragen voor de korte termijn. Zondag gaan we naar een school om een 'Funday' te organiseren. Gewoon een leuke dag met zoveel mogelijk kinderen.

In het zwembad probeer ik de indrukken van de dag deels weg te spoelen in het zwembad en overdenk ik tegelijkertijd wat we allemaal hebben gezien vandaag.

En wat houdt Nederland onder andere bezig; de discussie over de spellingsregels in het Groene boekje.......? Het zal wel.

Morgen bezoeken we nog een school en misschien ook weeshuis Ghifari bij de berg Merapi.
We houden jullie op de hoogte.

En...bedankt voor de comments. Leuk om te zien dat we 'gevolgd' worden.

2006-08-03T09:02:00.000+02:00

Jakarta & Bandung

Visa on arrival.
Na een goede vlucht in de rij om een visum te bemachtigen dat we anders via de ambassade in Nederland hadden moeten regelen. We maken wederom kennis met Indonesische efficiency en nemen ons voor om relaxed te blijven. Met vers uitgedraaide visa in de paspoorten halen we onze baggage op. Met uitzondering van een fles olijfolie is alles heel aangekomen in Jakarta.

Nadat we zijn ingecheckt in het guesthouse ontmoeten we Martijn, een vriend van Amis, en eten we in de buurt samen wat. Hij vertelt ons dat veel mensen in Jakarta verwachten dat er nog een aardbeving zal komen met een tsunami en dat deze Jakarta zal bereiken. Vrienden sturen elkaar sms-berichten hierover; men is hier bang geworden door de vele natuurrampen en gelooft ook vaak niet meer in toeval.

De volgende dag vertrekken we met de trein naar Cimahi bij Bandung.
Eksetutiv is niet meer wat het is geweest zo lijkt het. Toch is er airco en komt er iemand langs om nasi te verkopen, dus we mogen niet klagen. Aan het einde van de rit worden we opgewacht door de familie van Amis. De hitte die we in Nederland achter de rug hebben, zorgt ervoor dat de temperatuur hier niet zwaar valt. In huis is het zelfs ronduit koel en het mandi-ritueel hoeft de volgende dag ook niet echt voor verfrissing te zorgen.
De familie helpt ons graag de tassen wat lichter te maken. Kleine nicht Mariam trekt direct een nieuw shirt aan als ze naar de moskee gaat en de chocolade koekjes en bonbons verdwijnen n gestaag tempo. Fijn als cadeautjes zo worden gewaardeerd.
Vandaag zijn we in Bandung met twee nichten van Amis; Nadia en Ade. Als het goed is bezoeken we zo een weeshuis waar Nadia wel vaker komt. Dit mede op verzoek van Ronald van Flowgi. We zullen hem verslag doen van onze bevindingen.
In de rugzak die naast me staat zitten al wat stripboekjes die we aan kinderen in Yogya kunnen geven. Tri stuurde ons al een mail en zegt uit te kijken naar ons bezoek. Samen met hem en de andere vrijwilligers zullen we een plan maken voor ons project.

Zo ver is het nu echter nog niet. Eerst nog hier ergens naar de kapper, bij Devy langs om kennis te maken en chocola en worst te brengen.
Hoop dat de regen in Nederland ondertussen niet het humeur verpest van iedereen die daar achter is gebleven. Wij denken aan jullie. ;-)

2006-07-30T21:40:00.000+02:00

Daarheen leidt de weg....

Morgenavond vliegen we naar Indonesië.
Na een familiebezoek in de buurt van Bandung gaan we door naar Yogyakarta.
Zodra we daar in de Prawirotamanwijk een guesthouse hebben geregeld, kunnen we aan het werk met de mensen van stichting Flowgi. Vandaag waren we nog even op bezoek bij Ronald Flokstra, oprichter van Flowgi, en zijn vrouw Lucy. Behalve een lekker Indonesische bami trakteerden zij ons ook op verhalen over het werk en de visie van de stichting.

We mochten ook een atlas van Indonesië lenen en thuis heb ik de plaats opgezocht waar wij zullen gaan helpen.

Bantul
Bantul ligt in het district van Yogyakarta. In deze regio wonen ongeveer 800.000 mensen.
Als je vanuit Yogya naar de kust rijdt kom je in Bantul terecht.
Het is een streek (Ind.:Kabupaten); met een bestuurslaag die net onder de provincie valt. De persoon die de leiding heeft noemt men in Indonesië de 'Bupati'. De Bupati is verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van dat gebied.
In de weken na de aardbeving hebben veel mensen dan ook hulp gevraagd aan deze Bupati. Een aantal kinderen van de basisschool 'Banjardadap', waar wij naar toe gaan, heeft hem ook een brief geschreven.
De school staat in Potorono; een dorpje dat hoort bij de gemeente Banguntapan. Op het schoolplein heeft de overheid nu een grote legertent neergezet waar de kinderen les in volgen. De noodtenten die op de foto staan bij het bericht van 25 juli zijn daarom niet meer nodig.

Ben benieuwd hoe de situatie is als wij er zijn.

2006-07-27T23:27:00.000+02:00

Rechten van de mens

Heb het net eens opgezocht, maar bij de Universele verkalring van de rechten van de mens kon ik het niet vinden. Heb het over het recht op een kans.
Dat gaven wij met Taco, Irene en Elske toen we in Khao Lak waren.
Door iedereen die ons de afgelopen tijd geholpen heeft bieden wij dat nu aan kinderen op Java en Bali.

Dit jaar zullen er klaslokalen gebouwd worden voor 62 kinderen op Bali en er zal een dak komen voor de school in Bantul. Wij kunnen helpen met het bieden van een kans. We geven de leerkrachten daar de mogelijkheden om door te gaan met hun werk in de tentlokalen waarin ze nu les geven.

Als wij vertrekken moeten zij het verder weer zelf doen. Vorig jaar was ik bang dat ik het idee zou krijgen dat ik mensen na een kort moment van aandacht weer in de steek zou laten. Dit jaar weet ik dat, dat niet het geval zal zijn.

In de jaren dat ik met kinderen werk, weet ik dat het soms om dat ene moment gaat waarop je het verschil kan maken. Dat maakt het vak ook zo mooi en geeft ook telkens de voldoening, al zit het soms even tegen. Die gedachte heb ik nu in mijn achterhoofd als ik denk aan de kinderen die we in Indonesië kunnen helpen.

Huub van der Lubbe heeft weer eens gelijk. Ik kan het niet alleen.
Vandaag wil ik bij voorbaat iedereen bedanken die ons geholpen heeft. Niet alleen met geld, maar met vertrouwen en steun voor dat wat we wilden gaan doen.
Misschien vergeet ik mensen, maar toch waag ik het er op.

Femke & Lenneke, Nico, Nurhaya, Elske, Natalie, Giovan, Fred, Marianne, Mariëtte, Bert, Lisa, Rik, Gijs, Hélène, Peter, Roos, Julia, Maddy, Bastiaan, Joanne, Hylke (vrienden en familie), Ellen, Kalo, Mar(jolijn), Taco, Irene, Fleur, Timo, Benno, Neusa, Marie, Emma, Nicole, Susan, Pieter, Josien, Niek, Hilmar, Diana, Wanja, Maaike, Gé, Marianne van Java ;), Cathelijne, Suzanne, Tan en Ruby (en Lana), Marise, Jont, Bert, de enige echte Mannen van de gang, Ad, Simone (diepe buiging), Anna, Flowgi en alle anderen die deze NamJai actie een warm hart toedragen...... BEDANKT!

2006-07-25T22:40:00.000+02:00

Back to school

Dit is bij stichting Flowgi de naam van het project om scholen te helpen bij de start van het nieuwe schooljaar in Indonesië.

Als je op de grootste zoekmachine van internet bovenstaande titel invoert krijg je de volgende top 3:
1. De website van een party-event ergens in Nederland.
2. Een link naar een postorderbedrijf die kinderen lekker maakt voor nieuwe schoolspullen
3. Een kindersite die je tips geeft om het beste te maken van het nieuwe schooljaar

Ik zie sinds vandaag het beeld voor me van kinderen, die op elkaar gepakt zitten in een grote tent. Er staan tafels en stoelen, maar van lesgeven kan volgens mij niet veel terecht komen.
Het is één van de foto's die we via de mail van Flowgi kregen.
Het zijn beelden van Banjardadap, een basisschool in Bantul, waar we waarschijnlijk onze hulp gaan bieden. De aardbeving van bijna 2 maanden geleden heeft het schoolgebouw daar met de grond gelijk gemaakt. Van menselijke slachtoffers weet ik niets, zodat ik nog kan hopen dat daar geen sprake van is.

Eén van de bestuursleden van Flowgi, Ronald Flokstra, is bij de school geweest en heeft gekeken welke hulp er nodig is. Kees omschreef het in een mailtje als volgt:

'Het betreft een basisschool die weer helemaal van 0 moet beginnen,
om te beginnen een nieuw dak.'

Nog 2 weken en dan lopen we er zelf rond.

2006-07-22T19:22:00.000+02:00

Next stop; Indonesië

Het duurde lang, maar ook voor basisscholen in Amsterdam is de vakantie eindelijk begonnen. Nu de laatste loodjes wat dat betreft achter de rug zijn komt er meer ruimte in mijn hoofd voor de Yogya-actie. We probeerden vandaag al Triyono, ons contactpersoon in Yogyakarta te bereiken, maar er hing teveel onweer in de lucht voor een goede verbinding. Morgen wagen we nog een poging en ondertussen zet ik wat mogelijke activiteiten op papier voor de funday.

Terwijl hier de vakantie net met open armen is ontvangen zijn de scholen in Indonesië juist weer gestart. Hulporganisaties proberen de scholen in het getroffen gebied te helpen met een nieuwe start. Het valt niet mee, omdat veel scholen geen geld hebben voor schoolspullen, als er überhaupt al een schoolgebouw is om de lessen in te geven.
Voor veel kinderen die getraumatiseerd zijn, zal school een plek kunnen worden waar wat structuur en rust kan komen. Sommige kunnen daar hopelijk even gewoon kind zijn, ondanks de ellende die ze hebben meegemaakt.

De actie 'Back to school' van Flowgi is inmiddels in volle gang. Er zijn een paar honderd scholen in de regio die op de een of andere manier hulp nodig hebben. Flowgi koos willekeurig 34 scholen om zich op te gaan richten de komende tijd. Het blijkt moeilijk te zijn om duidelijkheid te krijgen over de hulp die door andere organisaties wordt geboden. Het Flowgi-team gaat daarom met spullen en veel positieve energie op pad om ter plekke de situatie in te schatten.
Als een school al hulp heeft ontvangen wordt één van de andere scholen op de lange, lange lijst gekozen.
Ben trots dat wij daar over twee weken ook ons steentje aan kunnen bijdragen, mede dankzij alle hulp die we hier hebben gekregen.

2006-07-17T23:55:00.000+02:00

Tsunami bij Pangandaran

Tijdens het tanden poetsen zet ik de tv nog even aan.
Op teletekst lees ik dat een 'kleine' tsunami Java heeft getroffen.

Ik schrik!
Al 's middags, lokale tijd, slaan de golven op de kust van het populaire dorp Pangandaran.
In Nederland is de dag dan net goed begonnen.
Nu pas lees ik iets over dit nieuwe drama dat Indonesië heeft getroffen.
Mond spoelen, computer aan en meer informatie proberen te achterhalen. Veel is er nog niet over te vinden. Wellicht is het conflict in het Midden-Oosten meer nieuws dan de tsunami in Indonesië, waar volgens de laatste berichten meer dan 100 mensen zijn omgekomen.

Amis typte vandaag net de laatste bijdrage voor onze weblog en schrijft:
'over twee weken vliegen wij'

We hadden het vorige week nog over de mogelijkheid om een paar dagen te relaxen op het strand bij Pangandaran. Daar blijken metershoge golven vissersboten, huisjes en hotels te hebben weggespoeld. Het is een bizarre gedachte.

2006-07-17T21:44:00.000+02:00

Zaterdagavond 15 juli

We gaan op bezoek bij Stichting Flowgi; er is een informatieavond over hun werkzaamheden. Na wat omzwervingen in Hoofddorp komen we dan eindelijk bij Buurtcentrum de Boskern aan. Net op tijd voor de Balinese dans van Komang Mariati. We drinken cendol, eten nasi, praten, en kijken foto's. De dvd met foto's van Yogya shockeert toch weer.

Alhoewel Miss Nederland even op zich laat wachten, verschijnt ze tegen negenen, met tiara en al (zie de foto op de site van Flowgi). Ze trekt lootjes en deelt de prijzen uit; helaas voor ons geen geluk. Gelukkig heb ik wel nog even met Imen kunnen praten; zij ging eerder dit jaar naar Indonesie voor het microkrediet project van Flowgi. Een slimme strategie; een groep van 40 vrouwen krijgt 500 euro te leen. De groep is als geheel verantwoordelijk voor het terugbetalen van het geld. Het is een goede manier om de armste mensen te bereiken en ze 'ownership' over hun eigen toekomst te geven. Het blijft een dillemma want waarom zou je die mensen het geld niet gewoon geven? Het gaat tenslotte om zo'n klein bedrag. Tja, de problematiek van de ontwikkelingssamenwerking in een notendop.

Het was een geslaagde avond. Kees is tevreden en dat is mooi.
Intussen vliegt de tijd; over twee weken vliegen wij. We zullen alles op camera vastleggen.

2006-07-13T21:52:00.000+02:00

Het regent druppels

Buiten verdwijnt de zon net achter de horizon en maakt een mooie zomernacht zijn opwachting hier in Amsterdam. Toch blijven er druppels vallen.

Vandaag mocht ik weer met brede glimlach antwoorden op de vraag: "Hoe was de picknick?"
Het was heel goed en de reacties die erna nog zijn gekomen bevorderen het betere nagenieten.
Ik heb de afgelopen weken gemerkt dat veel mensen om mij heen mijn mening delen dat een donatie aan een grote hulporganisatie niet samengaat met het vertrouwen dat je geld daar terecht komt waar het zo hard nodig is. Geen 5 euro voor de organisatie en 5 euro voor de mensen in nood, als ook gewoon 10 euro op de juiste plek terecht kan komen.

Dus dan liever geld geven aan iemand die je kent, zodat er niets aan de strijkstokken blijft hangen. Het vertrouwen dat mensen in Amis en mij stellen geeft de energie om actief bezig te blijven met ons project, nu het toch wel hoog tijd is voor een vakantie.

In Yogyakarta zijn de mensen van Flowgi ondertussen aan het uitzoeken bij welke school wij op een goede manier kunnen helpen. Hilmar gaf ons op de picknick een lijstje met scholen in Bantul die hulp nodig hadden en zaterdag hoop ik van Kees op hun jaarlijkse donateursavond te horen wat de stand van zaken is. De stichting zelf is imiddels in contact gekomen met verschillende scholen in het kader van hun 'back to school-actie'.

De Indonesische overheid heeft toegezegd schoolgebouwen weer opnieuw te bouwen indien het om overheidsscholen gaat. Wat betreft inrichting en materialen zijn de scholen op zichzelf aangewezen en organisaties zoals Flowgi die voortdurend kijken waar de hulp geboden kan worden. Triest om te bedenken dat de regering in Indonesië nu onderwijs hoog op de agenda heeft staan en er toch niet meer mogelijk is dan het bouwen van een school. Het sterkt mij echter in de overtuiging dat het zin heeft wat we aan het doen zijn.

In mijn hoofd vormt zich ondertussen langzaam het idee om een soort van funday te organiseren voor de school die we gaan helpen. Het moet een dag worden waarop de kinderen zich vermaken met kind-dingen en hopelijk zelfs even de heftige ervaringen van de afgelopen tijd kunnen vergeten. Ik zou allerlei spullen willen kopen in de buurt van Yogyakarta en die aan het einde van de dag daar achterlaten, zodat er ook na ons vertrek van geprofiteerd kan worden.

Hoop dat het gaat lukken.

De druppels blijven hier in Nederland ondertussen vallen op de gloeiende plaat en er vormt zich inmiddels voorzichtig een heel klein plasje.

2006-07-10T21:43:00.000+02:00

EVERY CLOUD'S GOT A SILVER LINING

Zondag 9 juli:

Een paar kleden, twee koelboxen, de pastasalade van Kalo en een mooie schaal met fruit waren het begin van de picknick voor Yogya in het Westerpark. Zenuwen had ik niet, maar ik hield wel de lucht goed in de gaten in de hoop dat we het droog zouden houden. We hadden geluk; voor de gelegenheid leek er een zilveren randje om de wolken te zitten die de druppels binnen hield.

De regen bleef weg, maar vrienden en familie kwamen wel met manden vol met lekkere hapjes en drankjes.
Zij kwamen, omdat zij ons project een goed initiatief vinden en daar een bijdrage aan wilden leveren. Van een paar collega's krijg ik tijdens de picknick een sms-je; ze komen niet op de picknick, maar gaan nog wel geld storten. Dat ik het maar weet. Het blijft bijzonder om niet alleen samen met ze te werken, maar ook dit mee te kunnen delen. Kees, de voorzitter van Flowgi kwam ook langs en tracteerde ons op lekkere spekkoek, die overigens verdacht snel op was.

Alle complimenten en enveloppen hebben we in stilte in ontvangst genomen, maar van binnen heb ik hardop genoten van iedere bijdrage.
Daar in die hippie-setting (toch Roos?) heb ik niet de kans gehad om iedereen te bedanken. Bij deze wil ik dat alsnog doen. Bedankt voor alle hulp van iedereen die er was of die in gedachten bij ons op het kleed zat! Jullie hebben er allemaal geholpen om van deze middag tot een succes te maken.

2006-07-08T11:15:00.000+02:00

HOPE TO SEE YOU SUNDAY!

2006-07-02T21:12:00.000+02:00

Everybody's free to feel good

Weet niet goed welk kopje te geven aan de tekst die ik nu aan het typen ben.
Pak maar de titel van het lied dat nu uit de speakers komt.
Kan op dit moment geen andere vlag vinden die de lading kan dekken.

De afgelopen dagen heb ik met vrienden, collegae en familie gesproken over onze actie voor Yogya. Deze vrijdag nog kwam ik op verhaal in een pizzeria vlakbij school en had zelden zo'n goed gevoel op het moment dat mensen naar me luisterden. Hun aandacht en reacties sterken mij in ons plan om mensen te helpen die zijn getroffen door de aardbeving. Het doet mijn overtuiging groeien dat het goed is wat we aan het doen zijn.
Daardoor praat ik er makkelijker over en kan ik aangeboden hulp zonder moeite accepteren.

De hulp komt ondertussen op verschillende manieren om de hoek en maakt dit voor mij nu al een hele bijzondere actie.
Een via-via kennis ontwerpt een pracht van een uitnodiging voor de picknick, zomaar.......
Voor een verjaardag wordt geen barbecueschort gevraagd, maar staat er op de lijst van Abraham één wens; geld voor Yogya. Mijn lieve zus en haar man veroorzaken, tijdens hun tussenstop in Nederland, een bij mij zeldzame sprakeloosheid door hun bijdrage.
En in de woonkamer staan al twee koelboxen klaar die we kunnen gebruiken voor de picknick.
We hebben alleen nog een droge dag nodig en de picknick wordt een succes.

2006-06-18T23:03:00.000+02:00

Zondag 9 Juli, 14.00u: Yogya Picknick, Westerpark

Vorig jaar organiseerden we een grote rommelmarkt op school en haalden zo veel geld binnen voor de tsunami-slachtoffers in Khao Lak. Dit jaar staat onze trip los van school, dus bedachten we iets anders om toch de aandacht te vestigen op ons plan.

Ik hoefde er geen grootse happening van maken, maar wilde het verbinden met de gedachte dat het goed is om soms even stil te staan bij wat wij allemaal niet hebben en vooral wie we hebben. Zo kwam ik na een brainstorm met Taco op het idee van de picknick. Een combinatie van gewoon relaxed samenzijn en de actie in het kader van onze reis naar Indonesië.

Zelf hebben we al geld apart gezet om zo goed mogelijk te kunnen helpen, maar hopelijk levert de picknick ook nog iets op. Elske, goede vriendin van Amis, is dan helaas alweer in Bangkok, maar zij heeft stilletjes haar bijdrage al bij ons achtergelaten. Daarnaast kregen we via de mail inmiddels een paar leuke reacties van mensen die zeker komen, of laten weten dat ze het in ieder geval een goed plan vinden. Goed om dat soort feedback te krijgen, want ik blijf een slechte fundraiser. Heb respect voor mensen die dat zo vol overtuiging en soms schijnbaar moeiteloos lijken te kunnen.

Vandaag maakte ik met Amis het plan duidelijker en besloten we de picknick in het Westerpark te houden. Zondag 9 juli hopen wij daar met veel vrienden en familie, vanaf 14.00u, lekker te eten, drinken en geld in te zamelen. Later die dag staan twee voetbalnaties in Duitsland tegenover elkaar in de finale van het wereldkampioenschap, maar eerst is er de picknick.

2006-06-08T22:06:00.000+02:00

FLOW

The wheels are in motion.
We hebben contact gezocht met de stichting 'Flowgi'.

Vandaag kreeg ik een reactie via email van de voorzitter van de stichting met de uitnodiging om eens nader kennis te maken. In principe stond hij positief tegenover ons idee om bij één van de projecten van de stichting te komen helpen. Hij gaf wel aan dat de reguliere projecten vanwege de aardbeving momenteel stil liggen; alle hulp gaat nu eerst uit naar de mensen die het ernstigst zijn getroffen.

Flowgi staat volgens de website (http://flowgi.org/nl/) voor:

F=funny L=love O=our W=wonderful G=given I=ideas.

"gedreven door onze naastenliefde, met onze wonderbaarlijke ervaringen, geven we vorm aan onze ideeen op een spontane wijze".

Morgen maar eens telefonisch contact zoeken om te zien of we een afspraak kunnen maken.

Ondertussen heb ik het ook makkelijker met steeds meer mensen over ons voornemen.
Op school met collegae, over de mail met familie en gewoon in gesprek met mensen als we het hebben over vakantie vieren. De reacties zijn allemaal positief.
Zus Hélène kwam al even snel langs bij m'n blog en claimde de eer om als eerste een comment toe te voegen.

Ik voel de flow langzaam opborrelen en weet dat ik iets aan het doen ben wat klopt.

Nu alleen nog wereldkampioen worden en de wereld ziet er weer een heel stuk fleuriger uit.

2006-06-06T20:36:00.000+02:00

Doe-het-zelvers

Nu ik zo bezig ben met onze trip naar Indonesië surf ik langs verschillende websites van allerlei stichtingen die hun steentje bijdragen aan ontwikkelingshulp. Het blijft me verbazen hoeveel mensen hun eigen project hebben opgezet. De één betaalt schoolgeld voor een aantal kinderen, een ander bouwt weeshuizen en weer een ander vangt straatkinderen op in een uithoek van de wereld die door iedereen vergeten lijkt.

Ik herinner me een artikel uit het tijdschrift IS waarin ik las over de opkomst van dergelijke particuliere initiatieven. De essay 'Leve de doe-het-zelvers' lees ik vanavond nog eens.
Mensen reizen, zijn betrokken bij misstanden in de samenleving en geven direct het geld aan een goed doel naar eigen keuze. Er wordt niets besloten in een vergadering, er bestaan geen statuten en er hoeft geen verantwoording afgelegd te worden aan de achterban.
De website
http://ontwikkelingssamenwerking-doehetzelfhulp.startpagina.nl/ laat er geen misverstand over bestaan: Er zijn er meer die denken zoals ik.

In mijn hoofd heeft zich echter wel al sinds vorig jaar de volgende vraag genesteld:
"Als iedereen op eigen houtje goeie dingen doet, zijn we dan wel efficiënt bezig met z'n allen?"
Het antwoord heb ik niet, maar ik lift daarom met mijn eigen plannen graag mee met een stichting die al veel werk heeft verzet. Zo zal het dit jaar in Indonesië ook gaan. Contact zoeken met stichtingen en kijken op welke manier wij kunnen helpen.

Het is belangrijk om veel mensen te laten weten wat we van plan zijn.Ik kan soms terughoudend zijn, bij voorbaat bang om teleurgesteld te worden door mensen om me heen, maar die terughoudendheid blijkt ook regelmatig onterecht. Laatst kletste ik bijvoorbeeld in de kroeg met een meisje dat ik via via kende en zij bood spontaan hulp aan als er iets gedaan moest worden voor de trip naar Java. Stiekem hoop ik dat veel kennissen en vrienden allemaal op hun eigen manier een bijdrage zullen leveren aan ons kleine project. En hoe ze dat doen, dat maakt me eigenlijk niet meer uit.

2006-06-05T22:11:00.000+02:00

Indonesië 2006

Kiezen of delen?

Met de ervaringen in Thailand nog vers in het geheugen ga ik deze zomer naar Indonesië.
Samen met Amis had ik al bijna besloten om richting Bali te gaan om een weeshuis of school financieel te steunen. Het zou een goede combinatie worden tussen een welverdiende vakantie en het helpen van een ander in het kader van Nam Jai.
Maar om 5.55 u op zaterdagmorgen was er ineens de aardbeving op Java.
Ik was in Génève bij mijn zus op bezoek toen ik het hoorde. Een aardbeving van 6,2 op de schaal van Richter, die Yogyakarta en omgeving kort, maar hard trof. De eerste berichten over dodentallen en daklozen maakten direct de omvang van de ramp duidelijk.
Terug in Nederland zat mijn hoofd vol; wat te doen?

Armoede in Bali is niet vergelijkbaar met de slachtoffers in Yogya. Er is geen weegschaal die naar de ene of de andere kant door zal slaan. Als een collega me een paar dagen later op school vraagt of wij iets gaan doen voor slachtoffers van de aardbeving, twijfel ik nog. Hij zegt mij liever geld te geven dan dat hij het doneert op Giro 555. Ik denk dat er meer mensen zijn die denken zoals hij. Zijn reactie zorgt er onder andere voor dat we beslissen om ons te richten op Yogyakarta.

2006-06-05T19:21:00.000+02:00

Actie Batik Project Khao Lak

We organiseerden op de school waar Michael werkte een grote rommelmarkt met hulp van de kinderen en haalden veel geld opDaarnaast was de leverancier van schoolspullen, Heutink, bereid om schoolspullen te doneren die we naar een school in het rampgebied konden brengen. Vrienden en familie die hoorden van ons voornemen deden tot slot ook een duit in het zakje en zo waren wij in staat om ons plan ook echt uit te voeren.

Via een vriendin in Bangkok hadden we contact opgenomen met een organisatie die al liefdadigheidswerk in Thailand deed; We Love Thailand (zie 'Links'). Zij stelden voor dat we naar het plaatsje Khao Lak, in de provincie Phang Nga, zouden komen waar de tsunami veel schade had aangericht.Veel doden en gewonden, de hele gemeenschap ontregeld. Vissers waren boten verloren, of durfden de zee niet meer op. Vrouwen die tot dan toe veel thuis hadden gezeten moesten aan het werk en een vak leren om geld te verdienen. Tijdens ons bezoek aan Khao Lak ontmoetten we een vrouw die een Batik Project wilde opzetten met andere vrouwen uit het dorp. Door onze bijdrage kon haar project worden uitgevoerd. Ongeveer 20 mensen uit het dorp hebben nu weer werk en kans op een betere toekomst.

De schoolspullen die we ook nog bij ons hadden brachten we naar een school in dezelfde regio. Schriften, potloden, gummen en linialen lieten we achter bij kinderen die ons heel met een 'wai' bedankten. Vreemd om als zo als weldoener een school te bezoeken, maar terugkijkend blij dat we het gedaan hebben.

Na deze ervaring heb ik me voorgenomen om ieder jaar tijdens de vakantie mijn kleine bijdrage te leveren aan het helpen van een ander. Ik heb zoveel mogelijkheden en wil daar gebruik van maken.

Lees hier de update vanuit Thailand:

Batik Project Update
February 28, 2006

In mid-2005, a livelihood project was identified by “We Love Thailand” in Baan Bang Kaya community in Phang Nga province which was in need of funding. At that time, a group of local villagers had set up production of Batik products in temporary facilities. The Batik project was looking for funding to construct a new, permanent building nearby and to purchase equipment and supplies to expand their production. Total cost of the project was estimated to be approximately 200,000 baht. With this support, the project would be able to construct new facilities (their temporary facilities needed to be returned to the community as soon as possible) and increase the quality and amount of their products. This would all subsequently improve the quality of life for the families of those who work in the shop.

In September 2005, “We Love Thailand” received a donation of 100,000 baht (approx. 2,000 Euros) from a school in The Netherlands to be used to fund the Batik livelihood project (which is a freedom project under the “Seed of Love” program within “We Love Thailand”). Construction began on the new building shortly after the funding was received. This new building was built just opposite from the previous, temporary building. In addition to construction of the new facilities, funds were also used to purchase equipment and other necessary supplies to improve and increase production.
Villagers were able to begin working in the new building in October 2005. There are currently 15 – 20 people who have been trained and are working regularly at the project. Since beginning work in the new facilities, the project has seen great success. The products are selling very well. Regular customers include businesses, resorts, and individuals in Phang Nga and Krabi provinces in the south, as well as Bangkok.

Nam Jai (English version)

2006-06-05T17:12:00.000+02:00

The natural disaster in Asia has shocked the world. No different from many others, we want to contribute more than a small donation. This is why we have set up ‘Nam Jai’.

Literally Nam Jai means ‘water from the heart’. It stands for sincere kindness and helpfulness to others without expecting anything in return. We found this concept, which is very important in Thailand, to be a very suitable name for our project.

Nam Jai

2006-06-05T17:10:00.000+02:00

Nam Jai: ‘water of the heart’

Het is nog maar een jaar geleden; De tsunami in Azië. Net als veel andere mensen hadden wij het sterke gevoel dat we zelf wilden helpen. Dat gevoel leidde uiteindelijk tot het project ‘Nam Jai’.

De letterlijke betekenis van het begrip Nam Jai is ‘Water van het hart’. Het verwijst naar oprechte vriendelijkheid en hulpvaardigheid voor anderen, zonder dat er iets tegenover hoeft te staan. Dit in Thailand belangrijke begrip vonden wij daarom een passende naam voor ons project.